Σήμερα τα μέλη της ιταλικής Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας μπορούν να είναι υπερήφανα διότι το διεθνές δίκτυο λειτουργεί και μεταδίδει σε διεθνές επίπεδο τα πολιτικά του μηνύματα. Για τις αναρχικές ομάδες ή οργανώσεις, ο χαρακτήρας των οποίων είναι διεθνικός και ένα από τα βασικά συστατικά της ιδεολογικοπολιτικής τους παρουσίας είναι ο διεθνισμός, ο απομονωτισμός αποτελεί τροχοπέδη για την ολοκλήρωση των πολιτικών τους στόχων. Ωστόσο, το τελευταίο χρονικό διάστημα, η FAI δείχνει να έχει απλώσει το σχέδιό της πέρα από το «ιταλό- γλωσσο κίνημα» και, αποδεδειγμένα, ένας από τους πρώτους σταθμούς είναι η Ελλάδα.
Από το Seatl του 1999 στην Αθήνα του 2011
Τα πρόσωπα τα οποία συμμετέχουν στην «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» είναι σήμερα ηλικίας από 20 έως 30 ετών. Η κουλτούρα της οργάνωσης στηρίζεται σε μια γενική θεώρηση του αναρχισμού και σε κάποια χαοτικά σχήματα και αναπτύχθηκε μέσω των ζυμώσεων που διαπιστώθηκαν στους κόλπους του αναρχικού κινήματος από το καλοκαίρι του 2002, όταν εξαρθρώθηκε η οργάνωση 17 Νοέμβρη, μέσα δηλαδή στους κόλπους του κινήματος αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους. Την αφετηρία για την διεθνοποίηση της δρατηριότητας του αναρχικού κινήματος, σήμερα, μπορεί κανείς να αναζητήσει στην προίκα που άφησαν τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και ιδιαίτερα οι μεγάλες διαδηλώσεις στο Σηατλ το 1999 και στην Γένοβα του 2001. Η ιταλική FAI έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της στέλνοντας παγιδευμένα με εκρηκτική ύλη δέματα το 1999 στην Πρεσβεία της Ελλάδα στην Μαδρίτη και στα γραφεία του ΕΟΤ στο Μιλάνο. Με αυτόν τον τρόπο η οργάνωση εκδήλωνε την αλληλεγγύη της στον κρατούμενο, τότε, Νίκο Μαζιώτη, ο οποίος συνελήφθη την άνοιξη του 2010, μαζί με άλλα πέντε άτομα, για συμμετοχή στην οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας». Σήμερα η FAI και η «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» επιλέγουν ελληνικά και ιταλικά συμβολικά συνοδευτικά ονόματα σε ένδειξη έμπρακτης αλληλεγγύης. Η FAI χρησιμοποιεί τον «Λάμπρο Φούντα» και η «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» χρησιμοποιεί τον Ιταλό αναρχικό «Horst Fantazzini».Το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, όπως εκδηλώθηκε μέσα από τη διαδήλωση 30.000 ανθρώπων στο Σηάτλ των ΗΠΑ το 1999, δυνάμωσε μέσα στα επόμενα χρόνια και επίκεντρο έγινε ο ευρωπαϊκός χώρος, ενώ οι οικονομικές εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο, υπήρξαν ραγδαίες και καθοριστικές. Το Σεπτέμβριο του 2000, οι διαδηλώσεις ενάντια στο Διεθνές Οικονομική Ταμείο στην Πράγα, ήταν ογκωδέστατες, ενώ το 2001 στη Γένοβα οι διαδηλωτές ενάντια στη σύνοδο της G8 άγγιξαν τις 300.000. Το κλίμα εκείνων των ετών ήταν αποτέλεσμα των συνεπειών της κρίσης, η οποία ήδη από την δεκαετία του 1990 διαπιστωνόταν σε πλανητικό επίπεδο. Έτσι οι διαδηλώσεις του Σηάτλ είχαν αποτελέσει φυσικό επακόλουθο της επίγνωσης ότι η κρίση είναι παγκόσμια και ότι τα προβλήματα διεθνοποιούνται. Την πρωτοχρονιά του 1994 εξεγέρθηκαν οι Ζαπατίστας, τον Δεκέμβρη του 1995 εκδηλώθηκε στην Γαλλία η μεγάλη γενική απεργία, οι οποία είχε διαρκέσει πολλές εβδομάδες, το 1997 οι ασιατικές οικονομίες, οι λεγόμενες και «ασιατικές τίγρεις» υφίστανται τις συνέπειες μιας σαρωτικής κρίσης, με αποτέλεσμα η μία μετά την άλλη να καταρρέουν, το 1998 έρχεται η κατάρρευση του νομισματικού συστήματος της Ρωσίας, με συνέπεια την επέλαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και σχεδόν ταυτόχρονα στην οικονομία των ΗΠΑ παρουσιάστηκαν οι πρώτοι τριγμοί. Στη δεκαετία του 1990 άρχισαν οι λαοί σε ολόκληρο τον κόσμο να εμπεδώνουν ότι η κρίση στην μία άκρη του κόσμου, μπορεί να έχει συνέπειες στην άλλη άκρη του κόσμου. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες των διαδοχικών κρίσεων, το αναρχικό κίνημα επαναπροσδιόρισε τον ρόλο του και αναμφίβολα ενισχύθηκε. Στην Ελλάδα, όπως σε κάθε παρόμοια περίπτωση, η αναγέννηση αυτή του αναρχικού κινήματος έφθασε ετεροχρονισμένα. ΗFAI στην Ιταλία ήδη ήταν μια δραστήρια οργάνωση στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ενώ το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1995 και τις εκατοντάδες συλλήψεις, ανασυντάχθηκε στο πλαίσιο (και) της αλληλεγγύης στους κατηγορούμενους για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη από το 2002 μέχρι σήμερα. Κάποιοι από τους συλληφθέντες του 1995 πέρασαν στην ένοπλη πάλη και αυτό διαπιστώνεται εύκολα, αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στα βιογραφικά των συλληφθέντων για την υπόθεση του «Επαναστατικού Αγώνα».
Οι «Πυρήνες» και το διεθνές δίκτυο
Η «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς», η οποία προκαλεί μεγάλο διεθνές ενδιαφέρον ξεκίνησε την δραστηριότητά της το 2008. Της συγκεκριμένης οργάνωσης είχε προηγηθεί για μερικά χρόνια ο «Επαναστατικός Αγώνας», ο οποίος ακόμη και σήμερα πολλούς μήνες μετά την εξάρθρωσή του, οι αρχές αξιολογούν ως τη σημαντικότερη οργάνωση που έδρασε μετά τη 17 Νοέμβρη. Ο «Επαναστατικός Αγώνας», μια οργάνωση φορέας θεωριών του αναρχισμού, ήταν λιγότερο «φλύαρος» και λιγότερο «αφελώς ρομαντικός» από τη «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς». Σίγουρα ο πολιτικός του λόγος ήταν πιο ορθολογικός. Θεωρητικά, στη «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς», θα μπορούσε να συμμετέχει, ο οποιοσδήποτε αναρχικός. Η «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς» επίσης είναι μια πολύ προσεκτική οργάνωση, δεν επιδιώκει να έχει «παράπλευρες απώλειες» και οι ενέργειες εμπεριέχουν πληθώρα συμβολισμών. Η οργάνωση επιλέγει και συνοδευτικές συμβολικές ονομασίες της οργάνωσης, όπως ακριβώς και η FAI. Και οι δύο οργανώσει εκφράζουν την αλληλεγγύη τους η μία στην άλλη επιδιώκοντας να καταστήσουν δηλωτικό το γεγονός ότι όχι απλά δρουν με βάση κοινούς πολιτικούς στόχους, αλλά ότι επί της ουσίας εντάσσονται στο ίδιο δίκτυο, το οποίο προσλαμβάνει διεθνή και υπερεθνικά χαρακτηριστικά. Εξάλλου η υπερεθνική ελίτ, οι κρατικές δομές σε ολόκληρο τον κόσμο και η παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική ανάπτυξη είναι οι εχθροί.
Στο δεύτερο πολιτικό κείμενο που ακολούθησε μετά την ανάληψη της ευθύνης για την βόμβα μεγάλης ισχύος στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, η οργάνωση σημείωνε μεταξύ πολλών άλλων τα εξής: «Για όλους τους λόγους του κόσμου και αυτούς που έχουν ήδη αναφερθεί, θεωρούμε πως σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι επιθυμητό, αλλά και εφικτό να συγκροτηθεί ένα διεθνές δίκτυο αναρχικών ατομικοτήτων και ομάδων συντρόφων». Μάλιστα η οργάνωση πρόσθετε ότι «Πριν λίγα χρόνια στις 21/12/2003 οι σύντροφοι της FAI εξέδωσαν μια ανοιχτή επιστολή προς το αναρχικό αντιεξουσιαστικό κίνημα στην προοπτική της συγκρότησης μιας διεθνής Άτυπης Αναρχικής Ομοσπονδίας. Μετά από τόσα χρόνια εμείς ως Συνωμοσία Πυρήνων της φωτιάς θεωρούμε πως οι βασικές αρχές της “επιστολής” εξακολουθούν να αποτελούν ένα διαρκές στοίχημα σε ισχύ και είμαστε διατεθειμένοι με όλες μας τις δυνάμεις να συνεισφέρουμε σε αυτή την κατεύθυνση. Χρησιμοποιώντας λοιπόν τα βασικά χαρακτηριστικά του κειμένου των συντρόφων της FAI θέτουμε και εμείς σε κίνηση την πρόταση για διεθνές αναρχικό δίκτυο».
Σήμερα, αντίθετα με την γενικότερη αντίληψη που επικρατεί, η «αιχμή του δόρατος» της διαδικασίας της ένοπλης πάλης από αναρχικές οργανώσεις είναι η ιταλική FAI, η οποία τον Μάρτιο του 2010 είχε στείλει παγιδευμένο με εκρηκτική ύλη στο γραφείο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στο Μιλάνο. Σήμερα η Ελλάδα και η Ιταλία, δύο χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με ισχυρή παράδοση στο αντάρτικο πόλης, βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος σε ότι έχει να κάνει με την δράση της «Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς» και της «FAI» αντίστοιχα. Στην Κεντρική Ευρώπη και κυρίως στην Γαλλία και στη Γερμανία, φοβούνται ότι η διεθνοποίηση της δραστηριότητας τέτοιων ομάδων, μπορεί να φτάσει και σε αυτές και να προσθέσει ένα ακόμη «πρόβλημα» στα ήδη υπάρχοντα. Εξάλλου σήμερα οι συνθήκες είναι ευνοϊκές και οι δυνατότητες του διαδικτύου για τη μετάδοση των μηνυμάτων, των ιδεών, δηλαδή και του πολιτικού λόγου, από οργανώσεις, όπως για παράδειγμα η «Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς». Και τα μέλη τους το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό. Γι΄αυτό στέλνουν τα «χαιρετίσματά» τους στους αναρχικούς από την Χιλή και το Μεξικό μέχρι τη Μόσχα και από την Ελβετία μέχρι την Ιταλία.