Ποιός θα διαπραγματευθεί για την Ελλάδα;

του Σπύρου Κτενά - «Είναι κάτι φοβερό και ακατανόητο αυτό που συμβαίνει καθημερινώς με τον δαιμόνιο αυτό Κρητικό. Μπαίνουμε όλοι στις συνεδριάσεις, με σταθερές αποφάσεις και δεν μπορώ να καταλάβω πως με τα επιχειρήματά του, με τη γοητεία του ο Βενιζέλος μας φέρνει στο σημείο να καταλήγουμε στα αντίθετα αποτελέσματα…». Η διαπίστωση του Γάλλου διαπραγματευτή – που μας θύμισε με το ιστορικό της ντοκιμαντέρ η Λίλα Κουρκουλάκου – μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αφού αυτή ακριβώς την περίοδο ο σημερινός πρωθυπουργός καλείται να φέρει εις πέρας μία εξίσου σημαντική διεθνή διαπραγμάτευση: αυτήν της διαχείρισης του τεράστιου δημοσίου χρέους.


Ασφαλώς είναι ανόητο να επιχειρήσει κανείς οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ του τότε ηγέτη μιας χώρας που εβγαινε αιματοκυλισμένη από τη Μικρασιατική καταστροφή και του σημερινού ηγέτη που καλείται να διαχειριστεί μία εντελώς διαφορετική κρίσιμη κατάσταση. Παρ όλα αυτά οφείλει να συγκρίνει κανείς την αποτελεσματικότητα των ενεργειών των δύο ηγετών: στην πρώτη περίπτωση χάριν της επιμονής του Ελευθερίου Βενιζέλου μία ηττημένη χώρα μείωσε αισθητά τις απώλειες και τις οφειλόμενες αποζημιώσεις. Στη δεύτερη περίπτωση νοιώθει κανείς ότι απλώς δεν έγινε καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση. Και το λογικό ερώτημα που έρχεται στα χείλη του καθενός είναι: εάν στη θέση του σημερινού πρωθυπουργού ήταν ο πατέρας του θα είχαμε από τους πολύτιμους φίλους μας της Δύσης την ίδια αντιμετώπιση;
Όλο το έθνος παρατηρεί τον έλληνα πρωθυπουργό να πραγματοποιεί διαρκείς συναντήσεις με διεθνείς προσωπικότητες και εκπροσώπους κρατών. Με δυσκολία, όμως, μπορεί να εντοπίσει κάποιο ορατό αποτέλεσμα αυτής της κινητικότητας και να δει κάποια αχτίδα στο τούνελ που η ίδια έχει οδηγηθεί. (Ακόμη και τα πρόσφατα «κέρδη» του μειωμένου επιτοκίου κατά μία ποσοστιαία μονάδα και της επιμήκυνσης αποπληρωμής είναι αδύνατον να οδηγήσουν σε αντιμετώπιση του κολοσσιαίου δημοσίου χρέους. Λύση θα μπορούσε να δώσει μόνον η δήλωση αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους, γεγονός που θα έφερνε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τους πιστωτές μας. Έχουν κερδίσει τόσα πολλά που θα έτρεχαν για να σώσουν ότι μπορεί να σωθεί για τους ίδιους… Οι μόνοι χαμένοι αυτής της λύσης είναι οι μέτοχοι των τραπεζών ενώ ο μόνος ωφελημένος θα είναι ο ελληνικός λαός και η ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας της χώρας)
Την ίδια στιγμή οφείλουμε να υπογραμμίσουμε κάτι ακόμη. Από όλη τη συζήτηση δεν έχει αναδειχθεί το πλέον εύλογο ερώτημα: Εάν ο πρόεδρος της κυβέρνησης θεωρεί την Ελλάδα διεφθαρμένη χώρα και ο αντιπρόεδρός του τους πολίτες της «διεφθαρμένους» και «κοπρίτες» γιατί άραγε επιμένουν στην φιλοδοξία τους να κυβερνούν μία τέτοια χώρα και τέτοιους πολίτες; Οφείλουμε πάντως να πούμε ότι αν ο ηγέτης δεν φλογίζεται από την επιθυμία να υπερασπιστεί τη χώρα του (και σίγουρα δεν μπορεί να φλογίζεται αν την θεωρεί διεφθαρμένη) δεν μπορεί να φλογίσει και τους ομόλογούς του για την ανάγκη να στηρίξουν αυτή τη χώρα.
Ο κ. Παπανδρέου έκανε το τραγικό λάθος να πείσει τους ισχυρούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι είναι «δεδομένα φίλος» πετώντας στα σκουπίδια το μοναδικό διαπραγματευτικό του ατού: μία χρεωκοπημένη Ελλάδα εκτός ευρώ θα σήμαινε ραγδαία ανατίμηση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος που με τη σειρά της θα οδηγούσε σε μη ανταγωνιστικές γερμανικές και γαλλικές εξαγωγές… Και ο τελευταίος πολίτης αυτή της χώρας γνωρίζει ότι στους Γερμανούς και τους Γάλλους συμφέρει να υπάρχει μία Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής αφού κάτι τέτοιο επιτρέπει στο ευρωπαϊκό νόμισμα να συντηρείται σε μία ανταγωνιστική ισοτιμία
Στην αλυσίδα των χαμένων διαπραγματεύσεων θα προστεθεί άραγε ένας ακόμη κρίκος στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου του 2011; Ο κ. Παπανδρέου και το επιτελείο του θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων παίζοντας σκληρά ή θα μεταβεί με την λογική της επαιτίας. Κατά την ταπεινή μας γνώμη ο ίδιος θα έχει την τελευταία ευκαιρία να διαπραγματευθεί σκληρά. Έστω και αδύναμη η χώρα – άραγε δεν ήταν έτσι η Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή; – μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της αφού εκτός από τα γερμανικά και τα γαλλικά συμφέροντα υπάρχουν (έστω και στα κείμενα των Συνόδων) τα κοινά ευρωπαϊκά συμφέροντα.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να πιστέψει στις δημιουργικές δυνάμεις του ελληνικού λαού που έχει αποδείξει ότι μπορεί να χτίζει κάτω από αντίξοες συνθήκες. Οφείλει επίσης να διαπραγματευθεί την παροχή κονδυλίων για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας η οποία στο κάτω-κάτω της γραφής αποτελεί μόλις το 0,25% της ευρωπαϊκής οικονομίας.
(Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο δίγλωσσο μηνιαίο οικονομικό περιοδικό Travel Times. O εκδότης του περιοδικού Σπύρος Κτενάς δραστηριοποιείται τα τελευταία 16 χρόνια με την ανάπτυξη της STAT BANK, της τράπεζας πληροφοριών για την οικονομία και τις επιχειρήσεις. Αναπτύσσει επίσης την διαδικτυακή τηλεόραση http://www.timetv.gr/)

olympia

Δημοσίευση σχολίου

Επιτρέπονται σχόλια σε ότι γλώσσα θέλετε, φυσικά και σε greeklish.
ΥΒΡΙΣΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΩΝ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ

ΔΕΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ Ή ΕΠΩΝΥΜΑ ΣΧΟΛΙΑ

Νεότερη Παλαιότερη

'