Tου ανώνυμου Πασόκου... Ο Άγιος Πέτρος ήταν ανήσυχος και σκεφτικός. Βημάτιζε πάνω - κάτω στο γραφείο του νευρικά. Ένα ελαφρύ χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα του γραφείου του.Μπήκε ο Καραμανλής. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής! «Με ζήτησες, Άγιε…».
«Ναι… έλα πρόεδρε, κάθισε».
Ο Καραμανλής ήταν περίεργος για την επείγουσα πρόσκληση. Πάντα, βέβαια, ο Άγιος Πέτρος, σε δύσκολες καταστάσεις, ζητούσε τη συμβουλή του. Όμως, για πρώτη φορά η γραμματέας του Αγίου, του ζήτησε να γίνει ένα τόσο εσπευσμένο ραντεβού. Τον σήκωσε κυριολεκτικά άρον - άρον από τη μεσημεριανή σιέστα του…
«Σε βλέπω ανήσυχο, Άγιε…».
«Ναι, πρόεδρε, είμαι πολύ ανήσυχος. Τα πράγματα στην Ελλάδα δεν πάνε καλά… Δεν πάνε καθόλου καλά!».
Ο Καραμανλής αιφνιδιάστηκε με τον τόνο που είχε η φωνή τού Αγίου Πέτρου.
«Άκουσα καλά…» ρώτησε, φοβούμενος μήπως τον πρόδωσε η ακοή του…
«Άκουσες πολύ καλά. Η Ελλάδα, δυστυχώς, όπως λέει και εκείνος ο Γάλλος αμαρτωλός, ο Στρος Καν, έχει πέσει στα σκατά!».
Το… Στρος Καν δεν το ’πιασε ο πρόεδρος. Τα… σκατά, όμως, τα ’πιασε αμέσως!
Κούνησε το κεφάλι του με νόημα και κατήφεια.
«Κατάλαβα… έγινε πρωθυπουργός ο ανιψιός μου ο Κωστάκης!».
«Πρόεδρε, ξέρεις τους κανόνες του Παραδείσου, δεν μπορώ να δώσω πληροφορίες για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Όμως, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα…».
«Μη μου πεις, Άγιε, ότι έγινε και ο… Γιωργάκης πρωθυπουργός!» είπε και σηκώθηκε από την πολυθρόνα του ταραγμένος ο Καραμανλής.
«Νο… comments », πέταξε ο Άγιος.
Ανησύχησε, όμως, έτσι όπως είδε ταραγμένο τον Καραμανλή και ανοίγοντας την πόρτα του γραφείου του, είπε στη γραμματέα του:
«Χριστίνα, ειδοποίησε τον Θόδωρο να φέρει τα χάπια τού προέδρου…». Μετά στράφηκε στον Καραμανλή. «Ηρέμησε, Κώστα, και κάθισε. Εξάλλου, εσύ το ’χες προβλέψει ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο!».
«Το ’λεγα – αλλά δεν το πίστευα!».
Ο Άγιος Πέτρος χαμογέλασε. «Οι Έλληνες πολιτικοί», σκέφτηκε, «ακόμα και την αλήθεια, όταν λένε, δεν την πιστεύουν…».
«Πρόεδρε, σε φώναξα επειγόντως γιατί υπάρχει ένα σοβαρό θέμα. Ο Αντρέας θέλει να γυρίσει στην Ελλάδα!» σφύριξε μέσα απ’ τα δόντια του ο Άγιος Πέτρος.
Ο Καραμανλής έμεινε αποσβολωμένος. Έχασε το χρώμα του. Έπεσε πάγος μέσα στο γραφείο. Το πρώτο που σκέφτηκε μετά την παρατεταμένη σιωπή ο πρόεδρος ήταν μήπως τον πρόδωσε για μια ακόμα φορά η ακοή του…
«Άκουσα καλά;» ρώτησε διακριτικά.
«Πολύ καλά. Ο Αντρέας θέλει να επιστρέψει για μια εβδομάδα στην Ελλάδα. Ζητάει άδεια εξόδου από τον Παράδεισο!».
«Αυτό είναι τρέλα…».
«Του το ’πα. Αλλά επιμένει. Λέει ότι έχει επιδείξει καλή διαγωγή και δικαιούται ολιγοήμερης άδειας εξόδου. Υποστηρίζει ότι, αφού στις φυλακές εγκληματιών της Γης δίνουν άδειες εξόδου, δεν μπορεί αυτό να μην συμβαίνει στον Παράδεισο…».
«Αυτός ήταν πάντα ο Αντρέας…» πέταξε ο Καραμανλής.
«Σε φώναξα για να με βοηθήσεις. Τι να κάνω;».
Ο Καραμανλής συνοφρυώθηκε. Σκοτείνιασε.
Έμεινε ανέκφραστος για κάμποσα λεπτά. Μετά είπε στυφά: «Άσ’ τον να επιστρέψει για λίγες ημέρες. Θα είναι η μεγαλύτερη τιμωρία του…».
Ο Άγιος Πέτρος χαμογέλασε. «Μπορεί ο Καραμανλής να πήγε στο… Παρίσι και να γύρισε, αλλά παρέμεινε πάντα ο ίδιος! Η ανθρώπινη φύση…» σκέφτηκε μελαγχολικά.
Ο Αντρέας τέντωσε τα πόδια του στο ευρύχωρο σαλόνι της πρώτης θέσης του διαστημοπλοίου «Παράδεισος». Ήταν ευχαριστημένος. Επιτέλους θα επέστρεφε... Έστω και για λίγο. Δεν είχε σημασία, δεκαέξι χρόνια μετά τον θάνατό του. Αυτό που τον ερέθιζε να δει και να κατανοήσει ήταν το «μετά». Όχι η επιστροφή, αλλά αυτό που είχε γίνει, είτε στο... όνομα του είτε εναντίον του. Δεν τον συνάρπαζε η «ανάσταση». Σ' αυτήν, εξάλλου, δεν πίστευε. Η γοητεία της επιστροφής βρισκόταν στην ανάκτηση, έστω και για λίγο, των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της ανθρώπινης φύσης. Ο «Παράδεισος» ήταν ωραίος, αλλά πληκτικός. Τους συλλογισμούς του διέκοψε η φωνή του Κυβερνήτη, που από την καμπίνα του προανήγγειλε την απογείωση του διαστημοπλοίου με προορισμό τη Γη.
Μετά εμφανίστηκε η αεροσυνοδός. Ψηλή, ξανθιά, νταρντάνα, με γαλάζια μάτια και μακριά μαλλιά. Της έμοιαζε... Ήταν όπως εκείνη την καλή εποχή. Είχε καιρό να δει αεροσυνοδό και του «άναψαν τα λαμπάκια...».
«Κύριε Πρόεδρε, να δέσετε τη ζώνη σας» είπε χαρίζοντας του ένα όμορφο χαμόγελο.
Ο Αντρέας της ανταπέδωσε το χαμόγελο. «Τώρα θα έπρεπε να τη λύσω... » της πέταξε πονηρά, καθώς έδενε τη ζώνη.
«Αργότερα, κύριε Πρόεδρε, μετά την απογείωση... Έχουμε καιρό -θέλετε κάτι άλλο; του 'πε τσαχπίνικα.
«Ευχαριστώ, προς το παρόν είμαι μια χαρά» ανταπάντησε ο Αντρέας σε στιλ αυτή τη φορά τζέντλεμαν. Η αεροσυνοδός απεσύρθη.
Ο Αντρέας ακούμπησε το κεφάλι του στο «μαξιλάρι» του καθίσματος και έκλεισε τα μάτια του. Ήθελε να αυτοσυγκεντρωθεί.
Ήταν ευχαριστημένος. Τα είχε καταφέρει. Στην αρχή, ο Άγιος Πέτρος δεν ήθελε ν' ακούσει ούτε κουβέντα για επιστροφή στη Γη με «άδεια εξόδου». Έλεγε ότι το απαγορεύουν οι άγιοι κανόνες.
Στο «κόλπο» όμως, αργότερα, έβαλε και τον Καραμανλή. Στην αρχή ήταν κι αυτός αρνητικός. «Ρε, Αντρέα, κάνεις σαν τον άρρωστο που απέδρασε από το φρενοκομείο και, ύστερα από λίγο, θέλει να ξαναγυρίσει οικειοθελώς»! Ο Αντρέας δεν πίστευε ότι η Ελλάδα είναι «φρενοκομείο». Και εν πάση περιπτώσει, ακόμα κι αν ήταν ως παλιός τροτσκιστής, ήθελε να την αλλάξει «από τα μέσα»... Όμως το επιχείρημα που διαφοροποίησε τη στάση του Καραμανλή, ήταν συναισθηματικό: «δεν θέλεις να μάθεις ότι ο Λιάπης ή ο Κωστάκης έγιναν πρωθυπουργοί και τι έκαναν;» του πέταξε.
Ο Καραμανλής δάκρυσε... Όλος ο καλός κρυμμένος συναισθηματισμός του ξεχείλισε. Από τότε που είχε έρθει στον «Παράδεισο» δεν το έκρυβε, όσο παλιά.
Με τον καιρό, συνηγόρησε στην επιστροφή του Αντρέα, παρ' όλο που δεν έκρυβε την ανησυχία του. «Ελπίζω να μην κάνεις, Αντρέα, τίποτα τρέλες» - του 'λεγε και του ξανάλεγε.
«Παιδιά είμαστε, Κώστα;...» του απαντούσε εκείνος.
Τελικά ο Καραμανλής, προσποιούμενος πάντα δημοσίως, και κυρίως προς τον Άγιο Πέτρο, ότι είναι κατά της επιστροφής του Αντρέα στην Ελλάδα, με τον τρόπο του τη διευκόλυνε... Ο Αντρέας βέβαια πάντα αμφέβαλλε αν τελικά τον βοήθησε γιατί ήθελε να τον διευκολύνει ή να τον τιμωρήσει... Πάντως, εκείνο που επιδίωκε, το είχε πετύχει! Αυτό πρωτίστως μέτραγε για τον Ανδρέα. Το «κόστος» απέφευγε πάντα να το σκέφτεται. Αυτό ήταν ένα «αδύνατο» στοιχείο του και το 'ξερε...
Ο ξερακιανός «Γιάνκη» τον κοίταζε βλοσυρά. «Κύριε πρωθυπουργέ, θα χρεοκοπήσετε! Οι αγορές δεν σας δανείζουν πια. Η προσφυγή σας στο ΔΝΤ είναι υποχρεωτική. Εμείς θέλουμε να σας βοηθήσουμε...»
Ο Αντρέας σηκώνεται από την πολυθρόνα του γραφείου του. Τα μάτια του έχουν αγριέψει. Τον «καρφώνει» με εκείνο το ανεπανάληπτο καθηλωτικό βλέμμα του.
«Κύριε, η Ελλάδα, όσο μικρή κι αν είναι, δεν πωλείται. Ανήκει στους Έλληνες. Και όχι στα "μαύρα κοράκια" του ΔΝΤ και της "παρέας" των λαίμαργων κερδοσκόπων. Σε λίγο θα μάθετε και επισήμως την απάντηση της χώρας μου σ' αυτό το επαίσχυντο τελεσίγραφο...» σφύριξε στον ξερακιανό τύπο του ΔΝΤ και του 'δειξε την πόρτα εξόδου...
Μετά σήκωσε το εσωτερικό τηλέφωνο. «Αγγέλα, πάρε τον Αντώνη, τον Άκη, τον Γεράσιμο και τον Γιάννο, σε μια ώρα να 'ναι όλοι εδώ!»
Μπήκαν όλοι στο γραφείο του σκυθρωποί. Η Αγγέλα τους είχε προετοιμάσει. «Τα 'χει πάρει» τους είπε στα γρήγορα.
Ο Αντρέας ήταν σκεφτικός. Τους ενημέρωσε για το τηλεσίγραφο. Αναστατώθηκαν. Μετά άναψε την πίπα του. «Όταν σου κάνουν έναν εκβιασμό, η μόνη απάντηση που πιάνει είναι ένας μεγαλύτερος εκβιασμός!» πέταξε. Μετά στράφηκε στον Γιάννο: «Θα τους πεις ότι δεχόμαστε ένα συμφωνημένο 7ετές πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, με τους εξής όρους: πρώτον, εξασφάλιση μιας ομαλής ροής δανεισμού με την εγγύηση της ΕΚΤ και, δεύτερον, ένα ευρωπαϊκό αναπτυξιακό πρόγραμμα επενδυτών της τάξης των 30 δισ. για την Ελλάδα. Το ΔΝΤ δεν το συζητώ - πρέπει να καταλάβουν ότι ο πλεονασματικός Βορράς έχει υποχρέωση να στηρίξει τον ελλειμματικό Νότο. Πληρώνουμε τις ατέλειες του ευρώ, που ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των Γερμανών, και την άδικη ισοτιμία δραχμής - ευρώ που μπήκαμε... Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε! Εάν σου κάνουν τους δύσκολους, πες τους ότι η Ελλάδα θα κάνει παύση πληρωμών και θα τιναχθεί όχι μόνο η Ευρώπη, αλλά η παγκόσμια οικονομία στον αέρα! Το κραχτης Leahman Brothers θα μοιάζει με γρατζουνιά...»
Μετά απευθύνθηκε στον Λιβάνη: «Αντώνη, προετοίμασε την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τους υπουργούς, ξέρεις. Έτσι...» «Πρέπει να κάνεις, πρόεδρε, και διάγγελμα» είπε. «Εντάξει, πες στον Κώστα να ετοιμάσει ένα σχέδιο στη γραμμή της καταγγελίας των κερδοσκόπων και όσων μας εκβιάζουν και συνωμοτούν κατά της χώρας. Με "μότο" η Ελλάδα δεν εκβιάζεται ούτε πωλείται!
Χρειάζεται λαϊκός συναγερμός. Ο κόσμος πρέπει να μπει μπροστά. Αυτά τα πράγματα δεν αντιμετωπίζονται με τεχνοκρατικές μόνο διαβουλεύσεις...»
Ο Άκης είπε, όπως πάντα, «Συμφωνούμε πρόεδρε...». Ο Αρσένης ρώτησε εάν πρέπει να μπει και ο στρατός σε επιφυλακή. «Δεν είναι άσχημη ιδέα...» απάντησε ο Αντρέας και συνέχισε: «Η μάχη τώρα αρχίζει. Θα είναι δύσκολη, αλλά θα νικήσουμε!»
Τη στιγμή που σηκώθηκαν οι υπουργοί για να φύγουν, ο πρόεδρος έκανε νόημα στον Λιβάνη να μείνει.
Όταν έκλεισε η πόρτα και έμειναν μόνοι, ο Αντρέας χαμήλωσε τους τόνους. «Τι λες, Αντώνη;» «Πρόεδρε, παίρνεις μεγάλο ρίσκο. Η ζαριά είναι πολύ μεγάλη. Τα βάζεις σχεδόν με όλους». «Το ξέρω, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Εάν μας ρίξουν στον δρόμο του ΔΝΤ, θα κάνουμε δέκα χρόνια να βγούμε, κι αν βγούμε... θα μας πολτοποιήσουν πρώτα και μετά θα εξαγοράσουν τζάμπα ό,τι πλουτοπαραγωγική πηγή έχει η Ελλάδα. Αντώνη, εγώ δεν το κάνω αυτό με τίποτα. Είναι σαν να αναιρώ τον εαυτό μου... Δεν γίνεται!»
Ο Λιβάνης κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Ο Αντρέας είχε δίκιο. «Τι πιθανότητες έχουμε, πρόεδρε;» Ο Αντρέας σηκώθηκε σιωπηλός. Έκανε μερικά βήματα σκεφτικός. Μετά είπε: «Πολλές, Αντώνη, πολύ περισσότερες απ' ό,τι μπορούμε να δούμε τώρα. Το πρόβλημα, σε τελευταία ανάλυση, είναι συστημικό και το ξέρουν. Επιπλέον είναι απροετοίμαστοι να το αντιμετωπίσουν. Ρισκάρουν πολύ περισσότερα απ' ό,τι εμείς. Οι τράπεζές τους έχουν πολλούς "σκελετούς" στα ντουλάπια τους. Έχουν μετατρέψει το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε "καζίνο". Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί εσαεί. Και σ' αυτό το "καζίνο" δεν μπορεί να παραμείνει "πειραματόζωο" η Ελλάδα...»
Ο Αντώνης σηκώθηκε. Είχε δίκιο ο Αντρέας, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι όλα αυτά δεν ήταν ένα μεγάλο ρίσκο. «Πρόεδρε, εάν δεν με θέλεις τίποτε άλλο, φεύγω για να προλάβω...»
«Εντάξει, Αντώνη, α, μην ξεχάσω, συνεννοήσου με το υπουργείο Εξωτερικών να μου κλείσουν όσο πιο σύντομα γίνεται συνάντηση με τους Ρώσους και τους Κινέζους. Το παιχνίδι θέλει "σκληρό" μαρκάρισμα από την αρχή!»
Όταν ο Αντρέας έμεινε μόνος στο γραφείο, «βούλιαξε» στην πολυθρόνα του εξαντλημένος...
Συνεχίζεται...
http://topontiki.gr/