Αποφάσισε να γράψει αυτό που είδε και γνώρισε σαν επιστολή. Πρώτα από όλα γιατί τους το είχε υποσχεθεί και δεύτερον γιατί είδα να αγωνιούν και να κάνουν ερωτήσεις για το άγνωστο του σύμπαντος, ορατού και αοράτου.
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να μοιραστεί μαζί τους μια εμπειρία που είχε σαν παρατηρητής της ροής του χρόνου, έτσι μήπως και μπορέσει και δείξει ένα από τα μονοπάτια που ψάχνει η ψυχή. Έτσι, η επιστολή αυτή, δεν αποτελεί κάποια ειδική πραγματεία ή επιστημονικό κείμενο, ούτε απευθύνεται στο πλατύ κοινό, απλά αποτελεί απλό κείμενο αλληλογραφίας μεταξύ ανθρώπων του έτους 2010 μ.Χ.
Πρώτα από όλα πρέπει να σου πω λοιπόν, πως βρέθηκε παρατηρητής. Έγινε τυχαία μια μέρα που προσπαθούσε να μπει σε «νοητική σίγαση» όπως έλεγε. Η «νοητική σίγαση» δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που οι μέχρι σήμερα αποκρυφιστές, εναλλακτικοί και εν γένει θεραπευτές ονομάζουν διαλογισμό. Εισήγαγε τον (μη δόκιμο ίσως) όρο αυτό γιατί σε αυτόν έμοιαζε πιο επιστημονικός και του ήταν αν θέλετε περισσότερο αντιληπτός και οικείος. Έτσι κι αλλιώς στα χρόνια που θα ακολουθούσαν, πίστευε πως θα γίνει μια απλή και κοινή πρακτική σε όλους τους ανθρώπους που η επιστήμη θα τον χρησιμοποιεί χωρίς ταμπού πια. Όπως ας πούμε χρησιμοποιούν σήμερα τον όρο «στύση».
Η νοητική σίγαση λοιπόν, όπως το λέει και η λέξη, δεν είναι τίποτε άλλο από την σίγαση του νου μας. Το σταμάτημα κάθε σκέψης μας. Σκέψης, που όπως θα μαθαίνουμε από δω και πέρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ηλεκτρομαγνητικός θόρυβος επανάληψης των μέχρι σήμερα εμπειριών μας με παραλλαγές και υποθετικά σενάρια. Αυτό για να γίνει μοιάζει στην αρχή δύσκολο αλλά με άσκηση μπορεί να το πετύχει ο καθένας χωρίς πολύ προσπάθεια (αν και στην αρχή χρειάζεται λίγη).
Αφού λοιπόν επιτύχουμε τη σίγαση της σκέψης μας, τότε αρχίζουν να λειτουργούν (ή καλύτερα η λειτουργία τους να έρχεται σε πρώτο πλάνο) τα άλλα κέντρα του σώματός μας (όπως η υπόφυση) τα οποία δεν έχουν ανάγκη την οπτικοακουστική αντίληψη που απαιτεί ο εγκέφαλός μας για να καταγράψει ερεθίσματα αλλά λειτουργούν με ένα εντελώς διαφορετικό και μοναδικό τρόπο «σαρώνοντας» το περιβάλλον μας, είτε έχουμε στραμμένη την προσοχή μας σε αυτό είτε όχι. Είτε κάποιο αντικείμενο είναι κοντά ή μακριά μας, με την ίδια ευκολία και ταχύτητα.
Τη λέξη «παρατηρητής» τη δανείστηκε από την κβαντική επιστήμη μιας και για αυτόν πια, οτιδήποτε υπάρχει στο περιβάλλον και καταγράφεται έχει σχέση με αυτόν που τα παρατηρεί!
Έτσι λοιπόν, με τον τρόπο που περιέγραψα βρέθηκε να «παρατηρεί» τη «ροή του χρόνου».
Ο χρόνος λοιπόν, σύμφωνα με όσα «είδε» (λέω είδε αλλά στην πραγματικότητα τα αντιλαμβανόταν με κάθε λεπτομέρεια), ο χρόνος δεν έχει απόλυτη σχέση με αυτό που εμείς σήμερα ονομάζουμε έτσι. Ο χρόνος είναι μια διάσταση χώρου. Είναι ο χώρος, μέσα στον οποίο συμβαίνουν οι υλοποιήσεις και ξεκινούν να δημιουργούνται οι μορφές. Οτιδήποτε δηλαδή συμβαίνει στο σύμπαν που εμείς αντιλαμβανόμαστε και δεχόμαστε, γεννιέται και μορφοποιείται, καθώς ρέει μέσα σε αυτό το χώρο. Μέσα στο τμήμα του που εμείς ονομάζουμε μέλλον ξεκινάει να παίρνει την μορφή που θα έχει, στη συνέχεια εισερχόμενο στο χώρο των τριών διαστάσεων που ζούμε και αντιλαμβανόμαστε και που έχουμε μάθει να ονομάζουμε "τώρα" εμφανίζεται, δηλαδή υλοποιείται (γεννιέται) στιγμιαία, για να χαθεί (απο-υλοποιηθεί) εμέσως μετά περνώντας στο τμήμα του χρόνου που εκπαιδευτήκαμε να ονομάζουμε "παρελθόν".
Δύσκολο ε;
Για να το καταλάβετε καλύτερα θα σας δώσω μια εικόνα ώστε να μπορέσετε να το «φέρετε» στο δικό μας κόσμο των 3 διαστάσεων. Το χρόνο λοιπόν μπορείτε να τον «δείτε» σαν ένα τεράστιο ποτάμι, που ρέει κατεβαίνοντας από τα αριστερά σας, περνά από μπροστά σας και φεύγει προς τα δεξιά σας. Είναι δηλαδή σαν να στέκεστε σε μια τεράστια γέφυρα και να βλέπετε αυτό το ποτάμι να ρέει με ορμή από ψηλά αριστερά σας και να χύνεται κάτω χαμηλά δεξιά σας. Έτσι ακριβώς το έβλεπε κι εκείνος.
Αντί για νερό όμως το ποτάμι αυτό έχει ενεργειακά φορτισμένα σωματίδια που λαμπιρίζουν μέσα στο κενό του σκοταδιού. Στα σωματίδια αυτά έδωσε (πάλι αυθαίρετα για να καταλάβουμε τι περίπου είναι) τον όρο «μορφόνια» μιας και είναι σωματίδια που γεννούν, σχηματίζουν και υλοποιούν αργότερα στη διάστασή μας τις «μορφές».
Το αριστερό μέρος του ποταμού είναι το μέλλον. Αυτά που έρχονται ή που μέλλουν να γίνουν και να συμβούν, η πλατιά γέφυρα που στέκεσαι είναι το Τώρα (αυτή η στιγμή που ζούμε) και το δεξιό κομμάτι στα δεξιά σου είναι το παρελθόν. Αυτά που συνέβησαν. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, αντικείμενο μικρό ή μεγάλο, κατάσταση, σύμπαν ή κόσμος.
Τι σημαίνει λοιπόν μέχρι εδώ αυτό που έβλεπε; Γιατί ενώ όλα αυτά υπάρχουν εκεί δεξιά και αριστερά μας, εμείς βλέπουμε μόνο ότι περνά από τη γέφυρα που στεκόμαστε και παρατηρούμε;
Σημαίνει ότι το κάθε τι που ζούμε, που βλέπουμε, που αντιλαμβανόμαστε σαν σύμπαν εικόνων, αισθήσεων, σκέψεων και εννοιών είναι απλά μόνο μια φέτα (το κομμάτι της γέφυρας που στεκόμαστε) από το συνολικό χώρο του χρόνου. Και όλα αυτά, έχουν ξεκινήσει να δημιουργούνται κάποια στιγμή στο παρελθόν (θα σας πω πιο κάτω) και οτι η τελική τους μορφή (που εμείς ζούμε και εκλαμβάνουμε σαν πραγματικότητα) μετά το συμβάν στο τώρα, συνεχίζει (έστω ίσως και αμυδρά) να δέχεται αλλαγές κατά τη διάρκεια της ροής τους στο χώρο του χρόνου.
Σημαίνει ακόμη πως οτιδήποτε ζούμε, βλέπουμε, και αντιλαμβανόμαστε είναι προϊόν μορφοποίησης (υλοποιούμενα στη δική μας διάσταση λαμβάνουν μορφή όπως λαμβάνει μορφή μια σαπουνόφουσκα μόλις δημιουργηθεί από τον αφρό και πετάξει ελεύθερη στον αέρα) ενεργειακά φορτισμένων σωματιδίων τα οποία με κάποιο τρόπο όσο πλησιάζουν στο τώρα (στο παράδειγμά μας, σε εμάς που στεκόμαστε στη γέφυρα) λαμβάνουν μια συγκεκριμένη τελική μορφή. Γίνονται δηλαδή αντικείμενα, εικόνες, έννοιες, ήχοι, άνθρωποι, ζώα, βουνά, ποτάμια, καταστάσεις, αισθήματα, αντιδράσεις… τα πάντα. ΤΑ ΠΑΝΤΑ!
Όλα όσα δηλαδή είναι γύρω μας κάποιος ή κάτι τα δημιουργεί και τα βάζει σε μια τάξη (κατ’ εμάς νοητή τάξη) και μόλις φτάσουν στη γέφυρα που στεκόμαστε, τσούπ… εμφανίζονται στις αισθήσεις μας έτσι ώστε να γίνονται αντιληπτά σε εμάς (όσα από αυτά γίνονται αντιληπτά γιατί υπάρχουν και αυτά που δεν γίνονται αντιληπτά ούτε στο «τώρα» μας).
Πρέπει να σας πω εδώ, ότι όλη η ροή της υλοποίησης αυτής (γιατί αυτό είναι ο χρόνος) παράγει ήχο, τον οποίο όμως δεν μπόρεσε να καταλάβει τότε, αν είναι ένας (μονότονος) ή έχει αρμονικές.
Η ταχύτητα της ροής αυτής των σωματιδίων (μορφονίων) δεν είναι σταθερή σε όλο της το μήκος. Και όσο απομακρυνόμαστε προς τα αριστερά δεν είναι ούτε η θέση τους. Αυτό σημαίνει ότι ενώ η ταχύτητα του χρόνου στο τώρα είναι σταθερή, όσο μπαίνουμε στο μέλλον, (αριστερά) αυτή αυξάνεται. Η αύξηση αυτή μοιάζει να γίνεται τμηματικά έχοντας σχέση με το 12 και το 7. Δηλαδή κάθε 3600 έτη από το τώρα (300*12 δηλαδή ο χώρος που καταλαμβάνουν οι υλοποιήσεις που ξεκίνησαν να γίνονται αντιληπτές στον παρατηρητή από το σημείο των 3600 ετών μέχρι τώρα) η ταχύτητα του χρόνου που ρέει αυξάνεται. Στο 7ο τμήμα του δε (25.200 έτη) η ταχύτητα του χρόνου γίνεται ασύλητα ταχεία και η θέση των σωματιδίων υλοποίησης έχει σχεδόν κάθε δυνατή θέση στα σύμπαντα. Πολλές φορές και διαφορετικές θέσεις ταυτόχρονα. Η σχέση αύξησης της ταχύτητας των μορφωνίων μοιάζει να έχει σχέση με την ταχύτητα ταλάντωσης των 7 κύριων ηχητικών χορδών.
Αυτό σημαίνει, πως αν εμείς είχαμε την δυνατότητα να συμμετέχουμε στην υλοποίηση αυτή, και αν θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι, οτιδήποτε, (ακόμη και ένα σύμπαν) σε 25.200 χρόνια από σήμερα, δυνητικά θα μπορούσαμε. Αρκεί να είχαμε την δυνατότητα να κρατήσουμε το πλήρες καθορισμένο σχέδιο της δημιουργίας αυτής σταθερό για όλη αυτή την περίοδο μέχρι το «τώρα» (!!!!!).
Τι είναι αυτό όμως που δημιουργεί και βάζει σε τάξη τα σωματίδια αυτά της υλοποίησης;
Η σκέψη! Η καθαρή επαγωγική, παραγωγική σκέψη που για να δούμε την πραγματικότητα πρέπει να την αναπτύξουμε, κάνοντας να σωπάσει κάθε άλλος νοητικός "θόρυβος". Είναι αυτή που μπορεί να δημιουργήσει και να υλοποιήσει οτιδήποτε! Είτε ανήκει σε αυτό που λέμε καλό (θετικής ενέργειας) είτε σε αυτό που ονομάζουμε κακό (αρνητικής ενέργειας). Από τη στιγμή που θα γεννηθεί μια σκέψη μέσα στο νου (σε όποιο νου), ξεκινάει και η δημιουργία της υλοποίησής του στο χώρο εκείνο, που εμείς (ένα κομμάτι του που αντιλαμβανόμαστε γραμμικά) το ονομάζουμε χρόνο.
Παράδειγμα: Αν θέλεις να αποκτήσεις ή να δημιουργήσεις κάτι (ένα αυτοκίνητο ας πούμε), από τη στιγμή που θα αρχίσει η πρώτη σχετική σκέψη για αυτό, ξεκινάει η υλοποίησή του να δρομολογείται στο "μέλλον" σου. Αρκεί η σκέψη αυτή να μείνει (σχεδόν) αμετακίνητη χωρίς άλλες αρνητικές σκέψεις (από σένα ή από άλλους) που να την αναιρούν από το αντίμετρό της πρέπει να είναι μικρότερο από 10-15%. Και καθώς ο χρόνος ρέει (τα μορφόνια που υλοποιούν τη σκέψη σου) και σε πλησιάζει, στην στιγμή του τώρα εσύ θα δεις την υλοποίηση της συνισταμένης των σκέψεων. Όλες οι σκέψεις δηλαδή που έλαβαν μέρος στο θέμα «θα πάρω καινούργιο αυτοκίνητο» έθεσαν σε κίνηση τα ενεργειακά σωματίδια που είπαμε στην αρχή και που ρέουν στο «ποτάμι» του χρόνου και δημιούργησαν αυτό που «όλοι» μαζί αποφασίσατε.
 |
| [Η ροή του χρόνου από αριστερά προς δεξιά: Μέλλον,τώρα, παρελθόν] |
Άρα πως μπορείτε να δημιουργήσετε κάτι το οποίο το θέλετε πολύ και θέλετε να γίνει οπωσδήποτε; Δημιουργείς τις συνθήκες εκείνες που κρατούν σταθερά θετική ή ακόμη και ενισχύουν την αρχική σας απόφαση! (Τώρα ίσως καταλαβαίνετε τι σημαίνει «κέντρα αποφάσεων» και «επηρεασμός των μαζών», όπου όσοι γνωρίζουν το μυστικό της ροής του χρόνου και της υλοποίησης δημιουργούν αυτό που θέλουν σε βάθος χρόνου και με απόλυτη επιτυχία!).
Τέρμα αριστερά του «ποταμού» (δηλαδή στο μακρινό μέλλον) οι καταστάσεις που δημιουργούνται μοιάζουν με νεφέλωμα. Δεν έχουν δηλαδή ευδιάκριτα όρια και φαίνονται σαν να εισχωρεί η μια στην άλλη ανταλλάσσοντας πολλές φορές τα ίδια σωματίδια που τις συναποτελούν. Αυτό καθιστά δύσκολο σε κάποιο παρατηρητή να πει με σαφήνεια τι ακριβώς θα γίνει, δηλαδή τι ακριβώς θα υλοποιηθεί στο τώρα μιας και μέχρι την τελευταία στιγμή γίνονται αλλαγές και ανακατατάξεις και μόνο η τάση τείνει να παραμένει σταθερή.
Στα δεξιά μεριά όμως, (στο παρελθόν) όπου οι καταστάσεις έχουν ήδη διαμορφωθεί, ο παρατηρητής μπορεί με μεγάλη ευκολία να πει τι έγινε μιας και τα όρια της κάθε κατάστασης παρουσιάζονται με μεγάλη ευκρίνεια. Ακόμη είναι ευκολότερο για έναν παρατηρητή να μπει σε ένα χρονικό σημείο του παρελθόντος από ότι του μέλλοντος μιας και οι χώροι είναι μεγαλύτεροι αλλά και οι ταχύτητες σταδιακά μειούμενες ώστε στα βάθη του 7ου τμήματος (25.200 έτη παρελθόν) να μοιάζουν σχεδόν μηδενικές.
Ακόμη, από το σημείο που παρατηρούσε καταλάβαινε ότι τόσο αριστερά (μέλλον) όσο και δεξιά (παρελθόν) ο χρόνος εισερχόταν σε άλλες διαστάσεις (που δεν μπορούσε να δει).
Αυτά «είδε» λοιπόν κι εγώ σας τα μεταφέρω όπως ακριβώς τα βίωσε και μου τα διηγήθηκε. Από το κείμενο αυτό βέβαια βγαίνουν αρκετές ερωτήσεις και θέματα προς συζήτηση, αλλά η βασική «εικόνα» του πλάνου είναι αυτή. Εύχομαι κάθε μέρα που περνάει, όλο και περισσότεροι άνθρωποι να μπορούν να βιώσουν παρατηρήσεις σαν αυτή ώστε η συνείδηση μας περί σύμπαντος να αποκτά σιγά-σιγά μια άλλη, πιο «πραγματική» πια διάσταση. Μια διάσταση που θα μας βοηθήσει να υλοποιήσουμε τελικά τον κόσμο που θέλουμε να ζήσουμε!
Πηγή
Το είδαμε εδώ