Με συνοπτικές διαδικασίες και με πρωτοστάτες τους πολίτες της Πιερίας, το λεγόμενο «κίνημα της πατάτας» έλαβε τεράστιες διστάσεις. Ολόκληρη η χώρα σχεδόν, έγινε μια λαϊκή αγορά με διάφορα προϊόντα. Την πατάτα διαδέχθηκαν η καλλιεργητές ρυζιού, οσπρίων, παραγωγοί ελαιολάδου, αμπελοκαλλιεργητές και βέβαια όσο κοντεύει η Λαμπρή, στο «παιχνίδι» μπαίνουν και οι κτηνοτρόφοι. Είδαμε στον Βόρειο Έβρο μάλιστα να στήνεται με γοργούς ρυθμούς συνεταιριστικό κρεοπωλείο ώστε να καλύπτονται πλήρως και υγειονομικές διατάξεις .
Εδώ έρχεται και γεννάτε ένα ερώτημα: Γιατί τόσα χρόνια, τόσες δεκαετίες, ο έλληνας αγρότης κρεμόταν απ’τους εμπόρους; Γιατί για παράδειγμα η πατάτα, και ειδικά της περιοχής Νευροκοπίου και Βροντούς – που σημειωτέων είναι ποιοτικά η καλύτερη λόγω τον κλιματικών συνθηκών που επικρατούν στην περιοχή και ευνοούν ιδιαίτερα την καλλιέργεια της- να σαπίζει στις αποθήκες, την στιγμή που οι έμποροι, με τις ευλογιές τις εκάστοτε κυβέρνησης και πάντοτε στο όνομα της ελεύθερης αγοράς – η αλλιώς του άκρατου καπιταλισμού- εισήγαγαν πατάτες από την Τουρκία και άλλες τρίτες χώρες; Το ίδιο βέβαια ισχύει και με όλα τα αγροτικά προϊόντα, δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα που «βαπτίστηκαν» ελληνικά. Φτάσαμε στο σημείο να τρώμε, ελαιόλαδο από ξένες χώρες.
Και όμως, όλα λύθηκαν με τον κοινό νου, οι αγρότες χρησιμοποίησαν την τεχνολογία, οργανώθηκαν, και πράξανε το αυτονόητο. Και οι σκόπελοι του παρελθόντος, τότε που υπήρχαν ακόμη συνεταιρισμοί και διαλύθηκαν είτε από κομματικές τριβές μεταξύ των μελών, είτε λόγω λοιπών συμφερόντων παραμερίστηκαν ως δια μαγείας ή για να ακριβολογούμε λόγω ανάγκης.
Ανάγκη φυσικά για συνεργασία υπήρχε ανέκαθεν και όχι μόνο στον αγροτικό τομέα αλλά στο σύνολο της κοινωνίας μας, τώρα πλέον με πρωτοστάτες τους αγρότες καιρός είναι όλοι να αναλογιστούμε τι μπορεί να μας προσφέρει η κοινή λογική και η συνεργασία μεταξύ μας. Γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς τα απλά πράγματα υλοποιούνται μέσω της απλής λογικής, που οφείλεται- στο θέμα της διακίνησης φθηνών αγροτικών προϊόντων- στους πολίτες της Πιερίας. Η αρχή του τέλους όλων εκείνων που εκμεταλλεύονται τον κόπο και τον ιδρώτα μας, μεσαζόντων, εμπόρων ( όχι των καλώς εννοούμενων εμπόρων γα να μην παρεξηγούμαστε κιόλας) και όχι μόνο έφτασε, τουλάχιστον μέσα από αυτή την δοκιμασία του οικονομικού πολέμου ας βγούμε κερδισμένοι και ενωμένοι ως λαός.