 |
| © Φωτογραφία: ru.wikipedia.org/Mariusz Pazdziora |
Τιμούρ Μπλοχίν
Η σερβική αυτόνομη επαρχία της Βοϊβοντίνα έκανε ένα ακόμη βήμα προς την ανεξαρτησία της. Αυτό το Σαββατοκύριακο οι συμμετέχοντες στην «Τέταρτη Συνθήκη της Βοϊβοντίνας» ζήτησαν αλλαγές στο Σύνταγμα της χώρας, αποτέλεσμα των οποίων πρέπει να είναι η δημιουργία της Ενωσιακής Δημοκρατίας της Σερβίας, η οποία θα αποτελείται από δύο Δημοκρατίες, τη Βοϊβοντίνα και τη Σερβία.Η πλειονότητα των συνέδρων της Συνθήκης συνέπεσαν στην άποψη ότι η αναβολή του ζητήματος της Βοϊβοντίνας μπορεί να οδηγήσει σε ένταση στις σχέσεις και «διεθνοποίηση» του προβλήματος αυτού. Πώς τελείωσε για τη Σερβία η «διεθνοποίηση» του ζητήματος του Κοσόβου, το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Ας γυρίσουμε όμως στη Βοϊβοντίνα. Αφότου από το 2009 η Αυτόνομη επαρχία απέκτησε το δικό της «Καταστατικό Χάρτη», πολλοί εμπειρογνώμονες σημείωσαν ότι ήδη περιέχει προϊδεάσεις για το μελλοντικό Σύνταγμα, καθώς το διοικητικό κέντρο της Βοϊβοντίνα, το Νόβι Σαντ έχει αποκτήσει πολύ ευρείες εξουσίες.
Όμως εντός της ίδιας της επαρχίας δεν είναι όλα ήσυχα. Αν πιστέψουμε τις εφημερίδες, σε ορισμένες πόλεις της πολυεθνικής Βοϊβοντίνα οι μαθητές, κυρίως Σέρβοι και Ούγγροι, ήδη δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο και είναι αναγκασμένοι να συνεννοούνται μέσω των αγγλικών. Όπως σημειώνει η σερβική διαδικτυακή έκδοση «Νema Sale.rs» («Χωρίς αστεία»), αντί να διδάσκεται η σερβική, ως γλώσσα της πλειοψηφίας, στα σχολεία προτείνεται να γίνει υποχρεωτικό το μάθημα της ουγγρικής γλώσσας. Συκοφαντείται η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, την οποία μη κυβερνητικές οργανώσεις και μεμονωμένα κόμματα κατηγορούν ευθέως, ακόμη και με πλακάτ, που αναρτώνται στις πόλεις, για κληρικαλισμό, φιλοχρηματία και παιδοφιλία.
Εμφανίζονται διεκδικήσεις και προς την κεντρική κυβέρνηση. Ο Μπογιάν Πάιτιτς, πρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Βοϊβοντίνα, το οποίοι οι «αυτονομιστές» προτιμούν να αποκαλούν «κυβέρνηση», δήλωσε κάποτε ότι σχεδόν το 40% των εξαγωγών της Σερβίας εξασφαλίζεται από εταιρείες της αυτόνομης επαρχίας. Τα στοιχεία αυτά επιτρέπουν σε μεμονωμένους πολιτικούς να ισχυρίζονται ότι η Σερβία ασκεί οικονομική εκμετάλλευση της Βοϊβοντίνα.
Παρ’ όλ’ αυτά η πλειοψηφία των κατοίκων της Βοϊβοντίνα δεν συμμερίζεται την «ελευθεριότητα» των διαθέσεων της πολιτικής της ελίτ. Αυτό σημαίνει ότι το κίνημα για την ανεξαρτησία της Αυτόνομης επαρχίας είναι διαδικασία όχι εσωτερική, αλλά εξωτερική. Να ποια είναι η γνώμη του συντάκτη της διαδικτυακής έκδοσης «Νema Sale.rs» Βλαντίμιρ Γκβόιτσα:
Είναι σε εξέλιξη μια αργή διαδικασία αποσύνθεσης της Σερβίας με την τεχνογνωσία των «εγχρώμων επαναστάσεων». Ο επαναπροσδιορισμός των συνόρων γίνεται μέσω της αλλαγής της συνείδησης των μαζών. Όπως και της αρπαγής του πετρελαίου της Λιβύης προηγήθηκε η δημιουργία της εικόνας των αγωνιστών για τη δημοκρατία, έτσι και στη διαδικασία της φεουδαρχοποίησης της Βοϊβοντίνα από τις πολυεθνικές εταιρείες προηγείται η δημιουργία της αυτόνομης ταυτότητας της Βοϊβοντίνα, η οποία στερείται κάθε ιστορικής βάσης. Βλέπουμε μια επανάληψη του σεναρίου του Μαυροβουνίου, στο οποίο οι πολιτικοί της Σερβίας δεν πίστευαν και δεν έδιναν σημασία. Εν τω μεταξύ, η ιστορία επαναλαμβάνεται, όλα άρχισαν από ένα γραφείο στις Βρυξέλλες, μετά μπορούν να αρχίσουν να επιβάλουν την βοϊβοδινική «γλώσσα», την βοϊβοδινική «εκκλησία». Ο κίνδυνος από τους "αυτονομιστές" της Βοϊβοντίνα είναι ότι έχουν ένα ευρύ πεδίο στα μέσα ενημέρωσης, στο οποίο δίνεται μεγάλη προσοχή στις αντισυνταγματικές τους ιδέες. Η ιδέα του διαχωρισμού της Βοϊβοντίνα, δεν είναι σε καμία περίπτωση ενδιαφέρον για την ευημερία των κατοίκων της περιοχής. Φτάνει μάλιστα ως και το γελοίο: οι πολιτικοί της Βοϊβοντίνας στο σερβικό Κοινοβούλιο στο Βελιγράδι υιοθετούν νόμους, που έρχονται σε αντίθεση με τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας και μετά τρέχουν στο Νόβι Σαντ, όπου αρχίζουν να κατηγορούν το Βελιγράδι, ότι ληστεύει την Βοϊβοντίνα και προτείνουν διάφορες λύσεις, αποκέντρωση, αυτονομία και εντέλει και την ανεξαρτησία.
Ολοένα και συχνότερα σε διάφορες πηγές μπορεί κανείς να βρεις το χάρτη της Σερβίας, αλλά χωρίς το Κοσσυφοπέδιο και την Βοϊβοντίνα. Γίνεται όλο και πιο φανερό, ότι η διαδικασία διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας κάθε άλλο παρά έληξε με την παράνομη ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου.