ΤΕΡΑΣ ΛΟΧ ΝΕΣ ΠΑΡΟΥ - ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΜΕΡΟΣ (2)

2. ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΡΑΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑ

Στην συνέχεια αυτής τής αναρτήσεως ήθελα προηγουμένως να ασχοληθώ με κάποια συγκεκριμένα στοιχεία, τα οποία αφορούν την διαδικασία σύλληψης τού Πακιστανού φερόμενου ως δράστου.


Όπως όμως πολύ ορθώς παρατηρεί ο ΕργΔημΕργ στο πρώτο σχόλιο εδώ, η καρποφορία στην αναζήτηση τής αληθείας πολλαπλασιάζεται, όταν έχουμε επίγνωση, ότι αυτή δεν μπορεί να αποτελεί προσωπικό επίτευγμα, αλλά συνιστά κοινή προσπάθεια. Διότι ακριβώς η αλήθεια εδράζεται στο "εμείς", όπως μάς υπέδειξε ο Ηράκλειτος με το "εάν μεν κοινωνήσωμεν αληθεύομεν...".

Φρονώ, ότι ο λόγος ενός ανθρώπου, ο ποίος έχει να πει σημαντικά πράγματα - όπως συμβαίνει στην περίπτωση τού Εργοδότου -  δεν παραθέτει, δεν αναλύει, δεν επεξηγεί μόνον, τουτέστι δεν περιορίζεται στο να μεταδίδει, αλλά δημιουργεί. Δεν υπάρχει δημιουργικότερη δύναμη από τον Λόγο. Εάν συνειδητοποιήσουμε την δημιουργική ικανότητα τού Λόγου, θα διαθέτουμε ένα ισχυρότατο εφόδιο. Και επ' αυτού, νομίζω, ότι στο συγκεκριμένο σχόλιο καταδεικνύεται, πως η επίγνωση ουσιαστικής ισχύος συνδυάζεται με πλήρη μετριοφροσύνη. Έτσι ακολούθησε η διαδράση με τα δυο σχόλια που έπονται, αυτά τής Μάγιας τής Μέλισσας και του ΑΟΡΑΤΟΥ, τα οποία θεωρώ ότι συμβάλουν στην προβληματική με την παράθεση ιδιαίτερα σημαντικών στοιχείων.

Αρμόζει λοιπόν αυτά να λειτουργήσουν μέσα από το κείμενο τής ανάρτησης.

Επί πλέον μου παρέχεται κατ' αυτόν τον τρόπο η ευκαιρία να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος, όσο αφορά τούς υπαινιγμούς μου στο προηγούμενο κεφάλαιο, διότι τελικά δεν αρμόζει να επιχειρηματολογεί κάποιος προβάλλοντας γρίφους.

Πριν υπεισέλθω, λοιπόν, στους δυο αυτούς σχολιασμούς, παραθέτω τούς λόγους που με οδήγησαν να θεωρώ την αναφορά στον Μάρκο ντε Σαντ, στην Εκατονταπυλιανή και στο ζήτημα τού επαναπροσδιορισμού τής ημερομηνίας διεξαγωγής τού εγκλήματος, κλειδί στην κατανόηση περί όσων συνέβησαν:

Η τελευταία ανάρτηση τού Μάρκου αναφέρεται στην ιστορία τού ΚΚΕ κατά τον προηγούμενο αιώνα και τιτλοφορείται "Η Ίσις Χωρίς Στρινγκάκι".  Τι συμβαίνει επί τού προκειμένου με την επιλογή αυτού τού τίτλου στην συγκεκριμένη ανάρτηση; Αποτελεί αυτός μια ακόμη σουρεαλιστική πρόκληση, ενός ιστολόγου, που αρέσκεται να αθυροστομεί, ή μήπως τελικά ο "σαδισμός" τού Μάρκου πηγάζει από το "όποιος αγαπάει παιδεύει";

Είναι νομίζω προφανές, ότι ο συγκεκριμένος τίτλος "Η Ίσις χωρίς στρινγκάκι" άπτεται τού τίτλου τού πολύτομου έργου τής Έλενας Μπλαβάτσκυ "Η Ίσις Αποκεκαλύμμένη", το οποίον αποτελεί μια από τούς βίβλους τού αποκρυφισμού.

Στα κείμενα τού Μάρκου επιχειρείται μια μόνιμη καταγγελία τού "ελευθεροτεκτονισμού", διαδικασία που χαρακτηρίζει και την τελευταία ανάρτησή του. Ενώ σε αυτή γίνεται αναφορά στα ιστορικά γεγονότα, στα οποία ενέχεται το ΚΚΕ, αλλά και άλλα πολιτικά πρόσωπα και φορείς, προσπαθεί να καταδείξει ο Μάρκος, ότι πίσω από όλα τα εξιστορούμενα και αξιολογούμενα γεγονότα, υπάρχει ένα χέρι που κινεί τα νήματα, και αυτό είναι ο τεκτονισμός. Με αυτήν την θεώρηση συμφωνώ γενικά, πέραν των όποιων ειδικών ερμηνειών. Η οξυδέρκεια τού Μάρκου διεισδύει - χωρίς όμως να κάνει συγκεκριμένη μνεία πέραν τού τίτλου και κάποιας απεικονίσεως που ενσωματώνει στο κείμενο - στον ρόλο τής Ίσιδος, ως υπαινιγμός. Πράγματι φρονώ, ότι η βασική θεότητα των αποκρυφιστών δεν είναι ο κρόνος, ή ο εωσφόρος, αλλά είναι η λεγόμενη "λευκή θεά", μεγάλη μητέρα, ή άλλως πώς Ίσις. Βεβαίως η Magna Matter έχει προσλάβει κατά καιρούς διάφορες ονομασίες, οι οποίες δεν αποτελούν προς ώρας το ζητούμενο εδώ. Αυτό συμβαίνει διότι η "μεγάλη μητέρα", ως βλαστική θεότης, ως η κατ' εξοχήν θεότις τής μητριαρχικής περιόδου, προηγείται χρονικά των αντίστοιχων θεοτήτων, οι οποίες καθιερώνονται κατά την πατριαρχική περίοδο. Πρόκειται δηλαδή για την πρωταρχική θεότητα αυτού τού είδους. Ο όρος "λευκή" εξ άλλου, αφορά κάποιο είδος "φωτός", το ίδιο ακριβώς που απαντάται στον μετέπειτα "εωσφόρο".

Ο Μάρκος δηλαδή μας προσάγει στην εν τέλει βασική έννοια, η οποία διέπει τα νήματα πίσω από τα παρασκήνεια, πράττει δηλαδή την δική του αποκάλυψη τής "αποκεκαλυμμένης Ίσιδος". Ισχυριζόμενος εμμέσως, ότι η πραγματική αποκάλυψη δεν αφορά τον παραμερισμό ενός πέπλου, αλλά για τον παραμερισμό ενός στρινγκ.

Κατά την άποψή μου, η εν λόγω προσέγγιση αποτελεί ένα ιδιοφυή εντοπισμό θρησκειολογικού περιέχομένου. Ο οποίος καθίσταται ακόμη ιδιοφυέστερος με την κάτωθι απεικόνιση, που παρατίθεται στο κείμενο τής αντιστοίχου αναρτήσεως:

Τί θέλει όμως να υποδηλώσει αυτός που συνέθεσε την εν λόγω απεικόνιση;

Πρόκειται για μια προσπάθεια βεβηλώσεως μιας εικόνος, την οποία εκατομμύρια άνθρωποι θεωρούν ιερότατη, εναποθέτοντες την ελπίδα τους στην Θεοτόκο, απευθύνοντας προς αυτήν αισθήματα πίστεως, ευσεβείας, κατανύξεως και προσευχής;

Θεωρώ, επειδή η απεικόνηση αποτελείται από τρια διαδοχικά μέρη με την αναφορά BEFORE - AFTER - WAY AFTER, ότι αυτή αναφέρται βασικά στην διαχρονικότητα κάποιων συμβόλων.

Η διαχρινικότητα δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην ταύτιση, ή έστω μερική αλληλοεπικάλυψη, αλλά αναφέρεται σ' αυτό ακριβώς που ο συγκεκριμένος όρος υποδηλώνει: συνεχή χρονική διαδοχή.

Το ζήτημα εξ' άλλου τόσο της παραλαβής στοιχείων από την μεριά τού Χριαστιανισμύ, τα οποία ανήκαν στο παρελθόν στην προηγούμενη θρησκεία - ή θρησκείες - καθώς και η πρακτική παραλλαβής συμβόλων - αλλά και "ιερών" χώρων, καθώς και "ιερών" υλικών (όπως τμήματα κατασκευών) με στόχο μια νέα, αντίρροπη προς το παρελθόν νοηματοδότησή τους, κάθε άλλο παρά νέο ή άγνωστο είναι.

Επισκεπτόμενοι τον σύνδεσμο τής Εκατονταπυλιανής, τον οποίο δίδει ο ΕργΔημΕργ στην ανάρτησή του, διαπιστώνουμε, ότι γίνεται λόγος ακριβώς περί αυτού: 

"...Γνωρίζουμε ότι οι Βυζαντινοί είχαν την συνήθεια να κτίζουν τους ναούς τους πάνω από προχριστιανικά, δηλ. ειδωλολατρικά κτίσματα. Αυτό το έκαναν για δύο λόγους. Ο ένας ήταν καθαρά πρακτικός, γιατί έτσι έβρισκαν έτοιμα υλικά, μάρμαρα, κολώνες κ.λπ., που τα χρησιμοποιούσαν στους δικούς τους ναούς. Ο δεύτερος ήταν ψυχολογικός. Ήθελαν δηλαδή να αποδείξουν και μ\'αυτόν τον τρόπο ότι η νέα θρησκεία νίκησε την παλαιά. Έτσι λοιπόν, η Εκατονταπυλιανή κτίστηκε πάνω σε ένα προχριστιανικό κτίσμα, το οποίο ανακαλύφθηκε από τον καθηγητή Ορλάνδο κατά την αναπαλαίωση του ναού. ΄Ηταν ένα "Γυμνάσιο" (γυμναστήριο) ρωμαϊκής εποχής, με ένα θαυμάσιο μωσαϊκό δάπεδο με τους άθλους του Ηρακλέους, το οποίο έχει μεταφερθεί σήμερα στην αυλή του Αρχαιολογικού Μουσείου Πάρου...."

Διαπιστώνουμε δηλαδή, ότι έχει λάβει χώρα στο παρελθόν κάποια εν πρώτοις διελκυστίνδα για τον προσπορισμό "ιερών" συμβόλων και χώρων μεταξύ διαδόχων θρησκειών. Υπογραμμίζω, ότι επί τού προκειμένου η αναφορά μου γίνεται σε επίπεδο πραγματιστικής καταγραφής και όχι μεταφυσικού περιεχομένου αξιολογήσεως, δεν άπτεται δηλαδή κάποιας συγκεκριμένης πίστεως, η οποία για τον όποιον αναλυτή είναι σε κάθε περίπτωση άξια σεβασμού ως τοιαύτη.

Ο ίδιος σύνδεσμος αναφέρει πέραν αυτού αναφορικά με την ονοματοδοσία:
Yπάρχουν δύο ονομασίες γι\' αυτόν το ναό: "Καταπολιανή" και "Εκατονταπυλιανή". Μέχρι πριν λίγα χρόνια, επικρατούσε η άποψη ότι το πραγματικό όνομα του ναού είναι το πρώτο, και τούτο γιατί βρισκόταν "κατά την πόλιν", προς το μέρος δηλαδή της αρχαίας πόλης, και ότι το δεύτερο είναι δημιούργημα των λογίων του 17ου αιώνα, που θέλησαν να δώσουν μ\' αυτό περισσότερη μεγαλοπρέπεια στο ναό. Νεώτερες όμως έρευνες στις πηγές απέδειξαν ότι και οι δύο αυτές ονομασίες είναι σύγχρονες και βρίσκονταν σε παράλληλη χρήση από τα μέσα του 16ου αιώνα. Η ονομασία Καταπολιανή αναφέρεται για πρώτη φορά σε υπόμνημα περί Νάξου και Πάρου του δούκα τα Αρχιπελάγους Ιωάννη Δ΄, του έτους 1562, ενώ η δεύτερη, "Εκατονταπυλιανή", μνημονεύεται σε έγγραφο του Πατριάρχη Θεολήπτου Β΄ του έτους 1586. Σήμερα η επίσημη ονομασία του ναού είναι Εκατονταπυλιανή.

Η παράδοση που διασώζεται μέχρι σήμερα σχετικά με την ονομασία Εκατονταπυλιανή έχει ως εξής: "Ενενήντα εννέα φανερές πόρτες έχει η Καταπολιανή. Η εκατοστή είναι κλειστή και δεν φαίνεται. Θα φανεί η πόρτα αυτή και θα ανοίξει, όταν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη"...

Διάπιστώνουμε δηλαδή, ότι από τον 16ο αιώνα και εντεύθεν υφίστανται δυο παρεμφερείς αλλά διαφορετικές ονοματοδοτήσεις. Μια των οποίων κάνει αναφορά στον αριθμό 100.

Εάν προστρέξουμε στα σύμβολα τής προηγούμενης θρησκείας, της λεγόμενης "ειδολολατρικής" - αν και εδώ βεβαίως δεν είναι καθόλου απλά τα πράγματα, δεδομένου ότι εντός αυτής λειτουργούσαν δυο αντιδιαμετρικές τάσεις, η χθόνια και η ουράνια λατρεία, όπως αυτές παρίστανται στην "Τιτανομαχία" τής προμετωπίδος τού ναού τής Περγάμου, οι οποίες κατά περίπτωση άλοτε αμφισβητούσαν μέχρι εσχάτης εξοντώσεως η μια την άλλη και άλοτε διαβίωναν η μια δίπλα στην άλλη υπό καθεστώς συμβιβασμού, ώστε να δούμε ποια από αυτά τα σύμβολα σχετίζονται με τον αριθμό 100, θα βρούμε τούς "εκατόνχειρες".

Αυτοί όμως με τα εκατό χέρια, τουτέστιν πενήντα ζεύγη χεριών, ήτοι πενήντα κεφάλια ήσαν οι πενήντα ιέρειες τής "μεγάλης μητέρας" ή "λευκής θεάς". Οπότε συναντούμε πάλι την Ίσιδα.

Αυτός είναι λοιπόν και ο συσχετισμός, τον οποίο εννοούσα, μεταξύ Μάρκου και Ενατονταπυλιανής.

Μήπως πηγαίνω πολύ μακρυά;
Δεν ξέρω.
Αυτό, το οποίον οφείλω να ομολογήσω εδώ, είναι ότι υποχρεούμαι να ανακαλέσω άρδην την εκτίμηση, που έκανα στο προηγούμενο κεφάλαιο, "ότι δεν συμφωνώ με τις εν τέλει ερμηνείες στις οποίες καταλήγει ο Εργοδότης στην προηγούμενη ανάρτηση". Όχι μόνο συμφωνώ πλήρως με αυτές, όχι μόνο υποκλίνομαι ενώπιον των εξόχων ερμηνευτικών του σχημάτων, αλλά διαπιστώνω, ότι οι περιορισμένες δυνατότητές μου, μού επιτρέπουν να κατανοώ αυτά μόνον βαθμηδόν, βήμα προς βήμα, αναπτύσσοντας αυτήν την πραγματεία. Διότι ο Εργοδότης έχει καταθέσει πολύ δυνατές ερμηνείες, πέρα των τριών δεδομένων, που ήδη εξήρα. Μόνο που αυτές αξίζει να τις δούμε μέσα από την εξειδίκευσή τους, ώστε να κατανοήσουμε ίσως κάποιες συνέπειες...

Ας δούμε όμως εδώ και τα δύο εξόχως ενδιαφέροντα σχόλια τής Μάγιας τής Μέλισσας και του ΑΟΡΑΤΟΥ:

"Την Εκατονταπυλιανή επί Ιουστινιανού, έχτισε ο πρώην βοηθός του πρωτομάστορα της Αγιάς Σοφιάς, Ιγνάτιος. Όταν ο μαθητής ολοκλήρωσε το ναό κάλεσε το δάσκαλο του για να θαυμάσει το έργο του. Ο πρωτομάστορας, ένοιωσε ζήλια και από φόβο μήπως τον ξεπεράσει ο μαθητής του, τον παρέσυρε στην οροφή δήθεν να του δείξει ένα σοβαρό αρχιτεκτονικό του λάθος. Από εκεί τον έσπρωξε, αλλά πέφτοντας ο μαθητής, στην προσπάθειά του να σωθεί, πιάστηκε από τα ρούχα του Πρωτομάστορα. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν και οι δύο στο κενό, να πέσουν και να σκοτωθούν μπροστά στο ναό. Λέγεται λοιπόν, πως οι δύο μορφές αναπαριστούν τον πρωτομάστορα και τον μαθητή του....

Σου θυμίζει κάτι αυτό;.... εσύ που ασχολείσαι με μπετόν και σίδερα όπως λές...θα μπορούσε το αρχιτεκτονικό λάθος να έχει σχέση με την 100η Θύρα;"

Μάγια η Μέλισσα 

AOPATOS είπε...

@Μάγια να συνεισφέρω στην κουβέντα η εν λόγω παράδοση προφανώς μιλάει για το κλασσικό τυπικό της θυσίας στα θεμέλια κτιρίου. Οπως η γυναίκα του πρωτομάστορα στο γιοφύρι της Άρτας , όπως το σφάξιμο κόκκορα στα θεμέλια σπιτιού, ¨οπως ο τεμαχισμός του Braveheart και η ταφή και τοποθέτηση των μελών του σε σημεία κόμβους ώστε να προστατεύεται η Βρετανία, όπως επίσης Η ταφή των νεκρών γιγάντων της Ιρλανδίας στα παράλια για τη προστασία του νησιού. Όμοια ιστορία υπάρχει και για τον βασιλιά Αρθούρο αλλά και για τον πύργο του Λονδίνου. Και προφανώς χιλιάδες άλλες τέτοιες ιστορίες. Αλλά όλες αυτές οι ιστορίες μαρτυρούν κάτι. Οτι κάτι κλειδώνεται, ευλογείται, ξεκλιδώνεται, προστατευεται κλπ...
Πιθανόν να χει να κάνει με αιθερικές πύλες ή ακόμα με δημιουργία σημείων δύναμης σαν "σημαδεμένα" στο τοπίο, ή βέβαια ακόμα και με υπερδιαστατικές πύλες...Τώρα το τι είναι η πραγαμτικότητα είναι μια άλλη ιστορία...

Μα βεβαίως σχετίζεται το "αρχιτεκτονικό λάθος" με την "100η θύρα", δηλαδή τις αιθερικές πύλες...

Μα ποιοι είναι αυτοί οι "ευσεβείς Χριστιανοί", οι οποίοι ένεκα κάποιου επαγγελματικού ανταγωνισμού κατακρημνίζουν - τουτέστιν δολοφονούν με βάναυσο τρόπο - αμοιβαία ο ένας τον άλλον; 

Ή μήπως κατάλαβα λάθος;

Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα τον συμβολισμό τού πρωτομάστορα, ή άλλος πώς αρχι-τέκτονα - ή μαγίστρου τής έδρας - και τού μαθητού στην περίπτωση τής ...κατασκευής των ναών από αποκρυφιστικής οπτικής:
Εδώ πρόκειται ΓΙΑ ΣΑΦΗ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΜΥΟΥΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΥΟΥΜΕΝΟΥ ΣΤΑ ΤΗΣ ΙΣΙΔΟΣ.
Εάν προστρέξετε στο βιβλίο "Τα Μυστικά τής Ακροπόλεως", το οποίο παρατίθεται στην ανάρτηση "ΑΠΟΡΙΕΣ ΑΦΕΛΟΥΣ - ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ", μπορείτε να διαπιστώσετε, ότι όταν χρείεται ο νέος "Λυκάων" (λυκάνθρωπος) ο παλαιός θανατώνεται.
Το αυτό ακριβώς γίνεται στην περίπτωση των ΚΑΒΕΙΡΩΝ, διότι περί τού ιδίου πρόκειται.
Αφού δηλαδή ο παλαιός έχει χορτάσει την διμεθύλτριπταμίνη, μεταβαίνει στο αιθερικό πεδίο τής "αθανασίας", ώστε να γίνει αιθερικός .............

Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως θυσιάζονται ταυτοχρόνως και οι δυο.

Δηλαδή πολύ λεπίδι, πάρα πολύ λεπίδι...

Πύλες; Ποιες Πύλες;

Τι έγραψες Εργοδότη μου, "ανθρωποθυσία" για να γίνουν κάποιοι πάλι νέοι;

Ποιοι παλαιοί είναι αυτοί, που θέλουν να γίνουν πάλι νέοι;

Αχ, πώς να τα μπορέσω να τα κατανοήσω αυτά με την  πρώτη; Εγώ είμαι μόλις και μετά βίας μπετατζής - ευτυχώς όμως ούτε πρωτομάστορας, ούτε βοηθός του, ο Dr Watson ήταν τουλάχιστον γιατρός, για να μην πω και για τον Χολμς, πού κάπνιζε κόκα, για να τούς δει στο αιθερικό και να τους περάσει χειροπέδες.

Αλλά, όπως σωστά υπέθεσε και η φίλη μας Μάγια η Μέλισσα, κάπου βοηθάει σε αυτά και η όποια εργοταξιακή πείρα, έστω με αργοπορία. 
Και μετά μου λέει ο Μάρκος για πυτζάμες, εσώρουχα, μαξιλαροσέντονα και είδη προικός τής κ. Έλενας, ενώ τίποτε μα τίποτε δεν υφίσταται σκληρότερο των μαθηματικών.

Συνεχίζεται...

Αναρτήθηκε από botilia sto pelagos
http://bostopel.blogspot.gr