Ο κόκκινος υδράργυρος και οι πρόγονοι μας

Πριν από μερικά χρόνια, στα ορυχεία της Κασσάνδρας στην Χαλκιδική είχε βρεθεί κόκκινος υδράργυρος σε αρκετά μεγάλη ποσότητα, αλλά η κυριότητα και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης του δόθηκαν σε μια γαλλο-ελβετική εταιρία. Ο κόκκινος υδράργυρος είναι ένα πολύ σπάνιο υλικό και είναι πιο πολύτιμο από χρυσάφι. Ο κόκκινος υδράργυρος αναφέρεται πιθανότατα και στα περίφημα Ραμαγιάνας, τα ινδικά έπη, σαν καύσιμο κίνησης των ιπτάμενων σκαφών της Αυτοκρατορίας των Ράμα που τα κατασκεύαζαν όπως γράφουν οι Βέδες οι Έλληνες Yavanas.

  Βλέπουμε λοιπόν πως πιθανότατα η χρήση αυτού του ορυκτού υλικού και οι ιδιότητες του ήταν γνωστές στους Αρχαίους Έλληνες και αυτό από μόνο του προκαλεί απορίες. Με ποιόν τρόπο μπορούσαν να το βρουν (όντας αρκετά σπάνιο) και να αναλύσουν τις ιδιότητες του; Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ο κόκκινος υδράργυρος είναι ραδιενεργό ισότοπο του υδραργύρου οπότε θα μπορούσαν να χρησιμοποιούσαν την ραδιενέργεια του. Αλλά για να χρησιμοποιήσουν την ραδιενέργεια ως καύσιμο έπρεπε να είχαν πυρηνικούς αντιδραστήρες! Ο Τάλως χρησιμοποιούσε μάλλον τον κόκκινο υδράργυρο και από μια οπή στην φτέρνα χύθηκε το υγρό που περιείχε. Και ο Κολοσσός της Ρόδου μήπως δεν ήταν απλός φάρος και προστάτευε το λιμάνι του νησιού σε μια προσπάθεια αντιγραφής του Τάλου; Άραγε και αυτός είχε κόκκινο υδράργυρο;

Ο κόκκινος υδράργυρος είναι υπαρκτός. Ο κ. Κων/νος Παπαστεφάνου, καθηγητή Πυρηνικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, λέει γι αυτόν:

«Ο κόκκινος υδράργυρος ή άλλως πώς κροτικός ή βροντώδης υδράργυρος Hg (OCN)2 είναι εκρηκτική ύλη. Αντικαταστάθηκε από τον τετρανιτρικό πενταερυθρίτη (ΡΕΤΝ, pentaerythritol tetranitrate) C (CH2ΟΝΟ2)4 και τον κυκλωνίτη (RDX, Research Department Explosive) (CH2-Ν-ΝΟ2)3.

Μυστήρια πράγματα.
Νομίζω ότι τίποτα δεν ξέρουμε για τους προγόνους μας.
Τον αστρολάβο ακόμη δεν τον αποκωδικοποίησαν.