Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές βρίσκομαι στην τελική φάση ενός
μικρού ντελίριου, μεταξύ μεγάλης υπερκόπωσης και δηλητηρίασης από
νικοτίνη. Έχοντας καταφέρει να κατεβάσω αρκετά τον πυρετό με ασπιρίνες
και τον σφιγμό μου με διάφορα τσάγια, νομίζω ότι αυτή ακριβώς είναι η
πλέον κατάλληλη κατάσταση για την προσέγγιση ενός τόσο σοβαρού θέματος.
"Μα πάλι τα αφήνεις όλα μισά. Πότε είχες συνέπεια για να έχεις και τώρα;", θα ωρύεται ξανά ο ανώνυμος φίλος μου. Εγώ όμως αρέσκομαι να μού τα ρίχνουν δίχως έλεος, όπως ακριβώς κάνει το καλό μου φιλαράκι.
Οι αναρτήσεις στα ιστολόγια είναι κάτι σαν τον κουλοχέρη. Έχουν στο κάτω μέρος ένα συρταράκι, που λέγεται "σχόλια". Εάν είναι τυχερός κάποιος, πέφτουν εκεί μέσα πολλά και αξιόλογα τάλιρα, που τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση μού δημιουργούν μια αίσθηση πλουτισμού. Για μια ακόμη φορά ευτύχησα να εισπράξω στην προηγούμενη ανάρτηση δυο σχόλια, τα οποία αξίζουν πολλά, πάρα πολλά:
Σχολίασαν λοιπόν οι δυο καλοί μου φίλοι:
colaphus είπε...
Στο επόμενο σχόλιο ο ανώνυμος φίλος μου, χωρίς περιστροφές ως συνήθως, απαξιώνει πλήρως το Δημιούργημα. Χωρίς μισόλογα, με όλη την χεβυματαλλάδικη φόρα τού μπετόν, πέφτει επάνω στο Δημιούργημα για να το ρίξει κάτω από το βάθρο του, στα πλαίσια μιας καταγγελίας, που δεν επιδέχεται συμβιβασμούς.
Ξεκινώντας να καταθέτω κάποιες σκέψεις μου, σχετικά με το τι μπορεί να είναι πραγματικότητα, απέκτησε η συζήτηση ένα - κατά την άποψή μου - βαθύ οντολογικό προβληματισμό. Ένα προβληματισμό, ο οποίος σπάει τα όρια τής μοναξιάς μου σε αυτήν την οδό αναζήτησης, έστω κι αν διαφωνώ ριζικά με τον τρόπο, που εκτιμούν την "πραγματικότητα" οι δύο καλοί μου φίλοι.
Οι φίλοι που επισκέπτονται αυτήν την σελίδα γνωρίζουν τις επανειλημμένες αναφορές μου ενάντια στην οντολογία τής δυαρχίας και τούς Γνωστικούς. Γνωρίζουν επίσης την εμπιστοσύνη μου στην αρμονία, που διακρίνει την Δημιουργία, αυτό που οι πρόγονοί μας ονόμασαν στολίδι και "κόσμο".
Θα περίμεναν λοιπόν αυτοί οι φίλοι και οι φίλες να προσπαθήσω για μια ακόμη φορά να αναπτύξω επιχειρηματολογία, να παραπέμψω σε παρελθόντα κείμενά μου και να αναφέρω συνδέσμους, να επιχειρήσω να δομήσω συλλογισμούς, προσπαθώντας να ανατρέψω τις θεωρήσεις, που εξέφρασαν οι δύο καλοί μου φίλοι με τα σχόλιά τους. Ίσως θεωρήσουν αυτά τα σχόλια μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να βγάλω στο σεργιάνι για μια ακόμη φορά κάποιους προβληματισμούς, που εδώ και καιρό επεξεργάζομαι σε αυτήν την σελίδα.
Όμως αυτήν την φορά δεν θα το κάνω.
Απλά διότι αρνούμαι να πιστέψω, ότι στην ειλικρινή οδό τής αναζήτησης υπάρχουν κάποιοι που είναι περισσότερο και και κάποιοι που είναι λιγότερο επαϊόντες, ότι υπάρχουν περισσότερο και λιγότερο "ψαγμένοι", περισσότερο λιγότερο "έξυπνοι".
Αυτήν την φορά αρνούμαι να παίξω το ρόλο τού καλού παιδιού και πετάω την μάσκα τής καλοσύνης.
Δηλώνω καθαρματάκι, όπως όλοι αυτοί που ονειδίζετε.
Θυμάμαι, από την εποχή που ήμουν ακόμη σε εφηβική ηλικία τα λόγια Χρήστου Γιανναρά:
"Ο Σαρτρ υποστήριξε, ότι άθεος κάνει λόγο για Θεό, τον απασχολεί ο Θεός, πρόκειται λίγο ως πολύ για ένα άνθρωπο με θρησκευτικές πεποιθήσεις".
Πιστεύω ότι εάν εγκλωβίσουμε την αναζήτησή μας μέσα σε βεβαιότητες, στην ουσία την εξοντώνουμε, μετατρεπόμενοι σε φανατικούς....
Οι περί Θεού, Δημιουργού, Δημιουργίας και Δημιουργήματος δοξασίες εδράζονται σε ηθελημένες παρεξηγήσεις, που κάποιοι έθεσαν στην διάθεσή μας, αναγνωρίζοντας, ότι επιζητούμε φρούδες βεβαιότητες. Σε τελευταία ανάλυση αυτά αναπαράγουν κοσμολογικές και τελεολογικές δοξασίες, οι οποίες κατά την γνώμη μου, ουδεμία ισχύ μπορούν να έχουν, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν την παρεξηγημένη αντίληψη περί πραγματικότητος, η οποία συνιστά μια συνήθη, αλλά αφελή, ανθρώπινη εμμονή.
Σχετικά με αυτήν την θεματολογία θα καταθέσω κάποιες σκέψεις στο συνέχιση τής προηγουμένης πραγματείας. Θέλω όμως εκ προοιμίου να δηλώσω, ότι η τόσο η αρχαιοελληνική αντίληψη, ότι "ο κόσμος υπήρχε από πάντα", όσο και η βιβλική, ότι "ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό από το μηδέν και θα φτάσει στο τέλος του την ημέρα τής "Θείας Δίκης", δεν μπορούν να ισχύουν. Στην ίδια θεοκρατική αντίληψη στηρίζεται εν τέλει και η θεωρία τής "Μεγάλης Έκρηξης" και τής "Συστολής και Διαστολής του Σύμπαντος", που φουσκώνει και ξεφουσκώνει σαν μπαλόνι.
Όλες αυτές οι δοξασίες παραβλέπουν το σημαντικότερο δεδομένο. Ο Κόσμος ούτε μπορεί να έχει δημιουργηθεί, ούτε και να υπάρχει από πάντοτε, διότι αυτός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Στην ουσία ο κόσμος συνιστά αντανάκλαση, ενός άλλου πραγματικού κόσμου. Μπορεί να υφίσταται το αρχέτυπο και ο καθρέπτης. Το Είδωλο δεν υπάρχει πραγματικά. "Μα!" θα αντιπαραβάλει κάποιος. "Βεβαίως το είδωλο υπάρχει από την στιγμή που το αντιλαμβανόμαστε". Η απάντησή μου σε αυτήν την αντίρρηση είναι όχι. Το είδωλο υπάρχει μόνο ως υποκειμενική πρόσληψη ενός παραμορφωμένου αρχετύπου. Εάν ρίξω νερό επάνω στην επιφάνεια τού καθρέπτη θα δω κάτι άλλο.
Χαρακτηριστικός είναι και όρος "εικόνα" σε συσχετισμό με το αρχέτυπο. Ο όρος αυτός δεν μπορεί παρά να παράγεται από το "εικός", το δικό μου, το αυστηρά υποκειμενικό. Στα κείμενα "Περί τού Τραγικού", είχα κάνει κάποια αναφορά στον τρόπο με τον οποίον ο Αριστοτέλης προσεγγίζει την έννοια "Εικώς Λόγος" στο έργο του "Περί Ποιητικής" και ο όποιος επιθυμεί, μπορεί να ανατρέξει και εκεί.
Η σύγχρονη θεωρητική φυσική, κάνοντας μια σχετικοποίηση τού χρόνου, προσάπτοντας τον χρόνο στον χώρο, ως τέταρτη διάσταση, νομίζω ότι μάς παρέχει μια σημαντική αφετηρία στο να κατανοήσουμε την ουσιαστική ανυπαρξία τού κόσμου και τις πλασματικές διαστάσεις τής πραγματικότητας. Όπως ανέφερα, αυτά θα επιχειρήσω να τα πραγματευθώ στην συνέχιση τού προηγουμένου θέματος.
Νομίζω όμως, ότι βαθμηδόν αρχίζω να κατανοώ εκείνη την κλασική σύντομη διήγηση περί διαδοχής τού ηγουμένου σε κάποια βουδιστική μονή, η οποία συχνά αναφέρεται σε ανεκδοτολογική βάση και αποτελούσε για μένα γρίφο.
Κάποτε σε ένα βουδιστικό μοναστήρι, πλησίαζε ο ηγούμενος τις τελευταίες ημέρες τής ζωής του. Κάλεσε λοιπόν όλους όσους εβρίσκοντο στην μονή, να γράψουν σε ένα χαρτί μια φράση, την οποία θεωρούσε εις έκαστος απαύγασμα σοφίας, ώστε να επιλέξει βάσει αυτού τον διάδοχό του. Τελικά επιλέχθηκε ένας γέρων που είχε γράψει: "Από το πνεύμα εκκινούν όλα και σε αυτό απολήγουν".
Τότε όμως παρενέβη κάποιος μοναχός, ισχυριζόμενος ότι η διαδικασία επιλογής δεν ήτο πλήρης, διότι ένας νεαρός δόκιμος μοναχός, που απασχολείτο ως λαντζέρης στα μαγειρεία, δεν είχε παραδώσει χαρτί με ρήση. Πήγαν τότε σε αυτόν και τού ζήτησαν να συμμετάσχει και αυτός. Αυτός όμως αρνήθηκε, εμμένοντας ότι η το θέμα είχε λήξει, εφ' όσον επελέγει ήδη ο Γέρων. Επειδή όμως ο ηγούμενος επέμενε, παρέδωσε ο νεαρός δόκιμος ένα χαρτί που έγραφε: "Ποιο Πνεύμα; Μην ασχολείστε με κάτι που δεν υπάρχει".
Στην συνέχεια φώναξε ο ηγούμενος τον νεαρό και τού είπε:
"Εκλεκτέ αδελφέ, είσαι ο φυσικός διάδοχός μου. Όμως θα σού πρότεινα να εγκαταλείψεις το δυνατόν γρηγορότερο αυτήν την μονή, διότι οι άλλοι πολύ γρήγορα θα σε εξοντώσουν".
Έτσι λοιπόν θα ήθελα να εγκαταλείψω, έστω για μια φορά τα στερεότυπα μέσα στα οποία επέλεξα να κινούμαι και να μεταβώ εκεί που οι αισθήσεις και οι παραισθήσεις αλληλοεισχορούν αμοιβαία σε ένα χορό πέρα από τις μάσκες, τις βεβαιότητες και τούς εκούσια ανειλημμένους ρόλους, σε ένα χορό με την σκιά, που είναι εξίσου πραγματική...
Με αυτήν την ευκαιρία αρνούμαι να θωπεύσω τις θωρήσεις μου, για να τις υπερασπιστώ. Σκοπεύω μόνο να τις χαστουκίσω. Και μετά να τις σφίξω στην αγκαλιά μου για να τις παρηγορήσω, όπως έκανε ο Μπόγκαρτ με τις θλιμμένες ερωμένες του σε κάποιες παλιές ταινίες (εάν θυμάμαι καλά).
Εχθές το βράδυ κτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν το αδελφάκι μου.
"Μεγάλε, από αναβολή σε αναβολή μάς πηγαίνεις τελικά. Πότε σκοπεύεις τέλος πάντων να έλθεις;..." με ρώτησε.
"Είμαι άχρηστος...", τού απάντησα. "Είμαι για τα μπάζα".
"Φαντάσου, ότι οδεύουμε προς τον τρίτο παγκόσμιο", πρόσθεσε, "και δεν έχουμε πάει ούτε μια φορά τελευταία να κάνουμε καμάκι στα στέκια τής πρώτης πλατείας τής Αγίας Παρασκευής".
"Είμαι για πέταμα....", είπα λυπημένα.
"Γουστάρω να σε δω να ζαχαρώνεις ξανά με τα μάτια, όπως αυτηνής που κάπνιζε και σού φύσαγε τον καπνό στο πρόσωπο", με περίπαιξε.
Συνεχίζεται....
--------
"Μα πάλι τα αφήνεις όλα μισά. Πότε είχες συνέπεια για να έχεις και τώρα;", θα ωρύεται ξανά ο ανώνυμος φίλος μου. Εγώ όμως αρέσκομαι να μού τα ρίχνουν δίχως έλεος, όπως ακριβώς κάνει το καλό μου φιλαράκι.
Οι αναρτήσεις στα ιστολόγια είναι κάτι σαν τον κουλοχέρη. Έχουν στο κάτω μέρος ένα συρταράκι, που λέγεται "σχόλια". Εάν είναι τυχερός κάποιος, πέφτουν εκεί μέσα πολλά και αξιόλογα τάλιρα, που τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση μού δημιουργούν μια αίσθηση πλουτισμού. Για μια ακόμη φορά ευτύχησα να εισπράξω στην προηγούμενη ανάρτηση δυο σχόλια, τα οποία αξίζουν πολλά, πάρα πολλά:
Σχολίασαν λοιπόν οι δυο καλοί μου φίλοι:
colaphus είπε...
- Ωραίο άρθρο. Θα ήθελα να σου κάνω μία ερώτηση όμως, μεταξύ φιλοσοφίας και αστείου:
Εφ όσον δηλώνεις Πλατωνιστής, πιστεύεις πράγματι ότι είχε δίκιο ο Πλάτων, ή μήπως τελικά έχουν δίκιο οι «άλλοι» και ο Δημιουργός (όχι ο Θεός) δεν είναι καλοκάγαθος, αλλά αυτός από το άλλο στρατόπεδο;
Γιατί μου φαίνεται πως η φθίνουσα πορεία των πάντων δεικνύει πως οι σημερινοί γνωστικοί το έχουν πιάσει σωστά το θέμα. Ίσως σε αυτόν τον τομέα να ήταν λίγο ρομαντικός ο Πλάτωνας. -
Ανώνυμος είπε...
- Η ίσως να μην έχουμε καταλάβει τίποτε απολύτως πέρα από τις θεωρίες, για τον ίδιο μας τον εαυτό (κ την κακότητα του!)
111 κ μία κ σήμερα!
Στο επόμενο σχόλιο ο ανώνυμος φίλος μου, χωρίς περιστροφές ως συνήθως, απαξιώνει πλήρως το Δημιούργημα. Χωρίς μισόλογα, με όλη την χεβυματαλλάδικη φόρα τού μπετόν, πέφτει επάνω στο Δημιούργημα για να το ρίξει κάτω από το βάθρο του, στα πλαίσια μιας καταγγελίας, που δεν επιδέχεται συμβιβασμούς.
Ξεκινώντας να καταθέτω κάποιες σκέψεις μου, σχετικά με το τι μπορεί να είναι πραγματικότητα, απέκτησε η συζήτηση ένα - κατά την άποψή μου - βαθύ οντολογικό προβληματισμό. Ένα προβληματισμό, ο οποίος σπάει τα όρια τής μοναξιάς μου σε αυτήν την οδό αναζήτησης, έστω κι αν διαφωνώ ριζικά με τον τρόπο, που εκτιμούν την "πραγματικότητα" οι δύο καλοί μου φίλοι.
Οι φίλοι που επισκέπτονται αυτήν την σελίδα γνωρίζουν τις επανειλημμένες αναφορές μου ενάντια στην οντολογία τής δυαρχίας και τούς Γνωστικούς. Γνωρίζουν επίσης την εμπιστοσύνη μου στην αρμονία, που διακρίνει την Δημιουργία, αυτό που οι πρόγονοί μας ονόμασαν στολίδι και "κόσμο".
Θα περίμεναν λοιπόν αυτοί οι φίλοι και οι φίλες να προσπαθήσω για μια ακόμη φορά να αναπτύξω επιχειρηματολογία, να παραπέμψω σε παρελθόντα κείμενά μου και να αναφέρω συνδέσμους, να επιχειρήσω να δομήσω συλλογισμούς, προσπαθώντας να ανατρέψω τις θεωρήσεις, που εξέφρασαν οι δύο καλοί μου φίλοι με τα σχόλιά τους. Ίσως θεωρήσουν αυτά τα σχόλια μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να βγάλω στο σεργιάνι για μια ακόμη φορά κάποιους προβληματισμούς, που εδώ και καιρό επεξεργάζομαι σε αυτήν την σελίδα.
Όμως αυτήν την φορά δεν θα το κάνω.
Απλά διότι αρνούμαι να πιστέψω, ότι στην ειλικρινή οδό τής αναζήτησης υπάρχουν κάποιοι που είναι περισσότερο και και κάποιοι που είναι λιγότερο επαϊόντες, ότι υπάρχουν περισσότερο και λιγότερο "ψαγμένοι", περισσότερο λιγότερο "έξυπνοι".
Αυτήν την φορά αρνούμαι να παίξω το ρόλο τού καλού παιδιού και πετάω την μάσκα τής καλοσύνης.
Δηλώνω καθαρματάκι, όπως όλοι αυτοί που ονειδίζετε.
Θυμάμαι, από την εποχή που ήμουν ακόμη σε εφηβική ηλικία τα λόγια Χρήστου Γιανναρά:
"Ο Σαρτρ υποστήριξε, ότι άθεος κάνει λόγο για Θεό, τον απασχολεί ο Θεός, πρόκειται λίγο ως πολύ για ένα άνθρωπο με θρησκευτικές πεποιθήσεις".
Πιστεύω ότι εάν εγκλωβίσουμε την αναζήτησή μας μέσα σε βεβαιότητες, στην ουσία την εξοντώνουμε, μετατρεπόμενοι σε φανατικούς....
Οι περί Θεού, Δημιουργού, Δημιουργίας και Δημιουργήματος δοξασίες εδράζονται σε ηθελημένες παρεξηγήσεις, που κάποιοι έθεσαν στην διάθεσή μας, αναγνωρίζοντας, ότι επιζητούμε φρούδες βεβαιότητες. Σε τελευταία ανάλυση αυτά αναπαράγουν κοσμολογικές και τελεολογικές δοξασίες, οι οποίες κατά την γνώμη μου, ουδεμία ισχύ μπορούν να έχουν, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν την παρεξηγημένη αντίληψη περί πραγματικότητος, η οποία συνιστά μια συνήθη, αλλά αφελή, ανθρώπινη εμμονή.
Σχετικά με αυτήν την θεματολογία θα καταθέσω κάποιες σκέψεις στο συνέχιση τής προηγουμένης πραγματείας. Θέλω όμως εκ προοιμίου να δηλώσω, ότι η τόσο η αρχαιοελληνική αντίληψη, ότι "ο κόσμος υπήρχε από πάντα", όσο και η βιβλική, ότι "ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό από το μηδέν και θα φτάσει στο τέλος του την ημέρα τής "Θείας Δίκης", δεν μπορούν να ισχύουν. Στην ίδια θεοκρατική αντίληψη στηρίζεται εν τέλει και η θεωρία τής "Μεγάλης Έκρηξης" και τής "Συστολής και Διαστολής του Σύμπαντος", που φουσκώνει και ξεφουσκώνει σαν μπαλόνι.
Όλες αυτές οι δοξασίες παραβλέπουν το σημαντικότερο δεδομένο. Ο Κόσμος ούτε μπορεί να έχει δημιουργηθεί, ούτε και να υπάρχει από πάντοτε, διότι αυτός ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Στην ουσία ο κόσμος συνιστά αντανάκλαση, ενός άλλου πραγματικού κόσμου. Μπορεί να υφίσταται το αρχέτυπο και ο καθρέπτης. Το Είδωλο δεν υπάρχει πραγματικά. "Μα!" θα αντιπαραβάλει κάποιος. "Βεβαίως το είδωλο υπάρχει από την στιγμή που το αντιλαμβανόμαστε". Η απάντησή μου σε αυτήν την αντίρρηση είναι όχι. Το είδωλο υπάρχει μόνο ως υποκειμενική πρόσληψη ενός παραμορφωμένου αρχετύπου. Εάν ρίξω νερό επάνω στην επιφάνεια τού καθρέπτη θα δω κάτι άλλο.
Χαρακτηριστικός είναι και όρος "εικόνα" σε συσχετισμό με το αρχέτυπο. Ο όρος αυτός δεν μπορεί παρά να παράγεται από το "εικός", το δικό μου, το αυστηρά υποκειμενικό. Στα κείμενα "Περί τού Τραγικού", είχα κάνει κάποια αναφορά στον τρόπο με τον οποίον ο Αριστοτέλης προσεγγίζει την έννοια "Εικώς Λόγος" στο έργο του "Περί Ποιητικής" και ο όποιος επιθυμεί, μπορεί να ανατρέξει και εκεί.
Η σύγχρονη θεωρητική φυσική, κάνοντας μια σχετικοποίηση τού χρόνου, προσάπτοντας τον χρόνο στον χώρο, ως τέταρτη διάσταση, νομίζω ότι μάς παρέχει μια σημαντική αφετηρία στο να κατανοήσουμε την ουσιαστική ανυπαρξία τού κόσμου και τις πλασματικές διαστάσεις τής πραγματικότητας. Όπως ανέφερα, αυτά θα επιχειρήσω να τα πραγματευθώ στην συνέχιση τού προηγουμένου θέματος.
Νομίζω όμως, ότι βαθμηδόν αρχίζω να κατανοώ εκείνη την κλασική σύντομη διήγηση περί διαδοχής τού ηγουμένου σε κάποια βουδιστική μονή, η οποία συχνά αναφέρεται σε ανεκδοτολογική βάση και αποτελούσε για μένα γρίφο.
Κάποτε σε ένα βουδιστικό μοναστήρι, πλησίαζε ο ηγούμενος τις τελευταίες ημέρες τής ζωής του. Κάλεσε λοιπόν όλους όσους εβρίσκοντο στην μονή, να γράψουν σε ένα χαρτί μια φράση, την οποία θεωρούσε εις έκαστος απαύγασμα σοφίας, ώστε να επιλέξει βάσει αυτού τον διάδοχό του. Τελικά επιλέχθηκε ένας γέρων που είχε γράψει: "Από το πνεύμα εκκινούν όλα και σε αυτό απολήγουν".
Τότε όμως παρενέβη κάποιος μοναχός, ισχυριζόμενος ότι η διαδικασία επιλογής δεν ήτο πλήρης, διότι ένας νεαρός δόκιμος μοναχός, που απασχολείτο ως λαντζέρης στα μαγειρεία, δεν είχε παραδώσει χαρτί με ρήση. Πήγαν τότε σε αυτόν και τού ζήτησαν να συμμετάσχει και αυτός. Αυτός όμως αρνήθηκε, εμμένοντας ότι η το θέμα είχε λήξει, εφ' όσον επελέγει ήδη ο Γέρων. Επειδή όμως ο ηγούμενος επέμενε, παρέδωσε ο νεαρός δόκιμος ένα χαρτί που έγραφε: "Ποιο Πνεύμα; Μην ασχολείστε με κάτι που δεν υπάρχει".
Στην συνέχεια φώναξε ο ηγούμενος τον νεαρό και τού είπε:
"Εκλεκτέ αδελφέ, είσαι ο φυσικός διάδοχός μου. Όμως θα σού πρότεινα να εγκαταλείψεις το δυνατόν γρηγορότερο αυτήν την μονή, διότι οι άλλοι πολύ γρήγορα θα σε εξοντώσουν".
Έτσι λοιπόν θα ήθελα να εγκαταλείψω, έστω για μια φορά τα στερεότυπα μέσα στα οποία επέλεξα να κινούμαι και να μεταβώ εκεί που οι αισθήσεις και οι παραισθήσεις αλληλοεισχορούν αμοιβαία σε ένα χορό πέρα από τις μάσκες, τις βεβαιότητες και τούς εκούσια ανειλημμένους ρόλους, σε ένα χορό με την σκιά, που είναι εξίσου πραγματική...
Με αυτήν την ευκαιρία αρνούμαι να θωπεύσω τις θωρήσεις μου, για να τις υπερασπιστώ. Σκοπεύω μόνο να τις χαστουκίσω. Και μετά να τις σφίξω στην αγκαλιά μου για να τις παρηγορήσω, όπως έκανε ο Μπόγκαρτ με τις θλιμμένες ερωμένες του σε κάποιες παλιές ταινίες (εάν θυμάμαι καλά).
Εχθές το βράδυ κτύπησε το τηλέφωνο.
Ήταν το αδελφάκι μου.
"Μεγάλε, από αναβολή σε αναβολή μάς πηγαίνεις τελικά. Πότε σκοπεύεις τέλος πάντων να έλθεις;..." με ρώτησε.
"Είμαι άχρηστος...", τού απάντησα. "Είμαι για τα μπάζα".
"Φαντάσου, ότι οδεύουμε προς τον τρίτο παγκόσμιο", πρόσθεσε, "και δεν έχουμε πάει ούτε μια φορά τελευταία να κάνουμε καμάκι στα στέκια τής πρώτης πλατείας τής Αγίας Παρασκευής".
"Είμαι για πέταμα....", είπα λυπημένα.
"Γουστάρω να σε δω να ζαχαρώνεις ξανά με τα μάτια, όπως αυτηνής που κάπνιζε και σού φύσαγε τον καπνό στο πρόσωπο", με περίπαιξε.
Συνεχίζεται....
--------