Στο άρθρο «Το Σύμβολον Της Πίστης Τους Ι» προσέθεσα μία φράση στο όλο -ήδη μπερδεμένο- σκηνικό: Αθεϊστικός Εβραϊσμός. Ας ξεκινήσουμε να εξετάζουμε το τι εννοούσα λοιπόν.
Στο βιβλίο του εβραίου Ντάγκλας Ρούσκοφ «Nothing Sacred: The Truth About Judaism», Εκδόσεις Three Rivers Press, Νέα Υόρκη, Μάρτιος 2004, σελίδες 31-32, διαβάζουμε:
Σας θυμίζει κάτι αυτό το σκεπτικό; Μήπως η ίδια προοπτική προμοτάρεται ενηλεώς εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα, αλλά όχι αναφερόμενη σε Εβραίους, αλλά Έλληνες; Και σίγουρα έχετε ακούσει κάποιον αρχαιολάτρη να περιγράφει την θρησκεία στην αρχαία Ελλάδα ως κάτι το μη δεισιδαιμονικό, αλλά με κάποιον τρόπο επιστημονικό, μαθηματικό ίσως; Ε, μπούρδες. Να σας πω μία μικρή ιστορία σε όσους έχετε την υπομονή.
Πριν πολλά φεγγάρια είχα μπλέξει και εγώ με το αρχαιόθρησκο κίνημα. Και εγώ ήμουν ένας από αυτούς που διψούσε να μάθει περισσότερα για την ιστορία του, τους προγόνους του, τα ήθη και τα έθιμα. Με μία μικρή διαφορά από τον μέσο άνθρωπο που πάει και γράφεται σε κάποιον σύνδεσμο. Εγώ ήδη γνώριζα δύο δράμια ιστορίας πριν πάω. Έτσι, όταν άκουγα κάτι περίεργες οπτικές σε ιστορικά γεγονότα, όπως για παράδειγμα τα γεγονότα στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης παραξενευόμουν. Ομολογουμένως ο Θεοδόσιος ο Μέγας έκανε διώξεις εναντίον των Εθνικών και κατέστρεψε ναούς, αλλά το να αποδώσεις την σφαγή χιλιάδων ανθρώπων σε θρησκευτικό ξεκαθάρισμα μου είχε φανεί περίεργο. Όμως συνέχιζα τις επαφές μου, εώς ότου συνειδητοποίησα κάτι ακόμη πιο περίεργο: Συχνά-πυκνά και ύπουλα μας παρουσιάζονταν θέσεις του Μαρξ κεκαλυμμένες ως το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα. Τι διάολο. Δεν ήμουν άσχετος. Γνώριζα από Μαρξ, όπως γνώριζα και το ότι αν και ο ίδιος υποστήριζε πως είχε επηρεαστεί από τον Αριστοτέλη, δεν είχε ουδεμία σχέση με την Ελληνική σκέψη. Έτσι μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά μου. Ίσως η στρέβλωση της ιστορίας και το λανσάρισμα του Μαρξισμού να ήταν ιδέα μου. Ίσως αυτοί να ήξεραν περισσότερα από εμένα ρε παιδάκι μου. Ίσως να ήταν σύμπωση. Ίσως όμως να υπήρχε κάτι από πίσω τους.
Και έτσι άρχισα να ψάχνω. Και δυστυχώς όσο έσκαβα έβρισκα. Δεν μπορώ να το πω αλλιώς αυτό το πράγμα. Όλοι οι επικεφαλής, και όχι μόνο ο δικός μου, συνδέσμων, λεσχών, συμβουλίων, πείτε τα όπως θέλετε, ήταν είτε Μασόνοι, είτε μη Έλληνες που το έπαιζαν Έλληνες, είτε και τα δύο. Είχα τύχει πάνω σε ένα παιδί που είχε την ίδια πορεία με εμένα. Με πληροφόρησε πως ο δικός του ήταν μάλιστα Βουλγαροεβραίος. Τους έφτυσε κι έφυγε. Ωραία πράγματα. Με λίγα λόγια, έχουμε οργανώσεις, με επικεφαλείς μη Έλληνες που υψώνουν ένα τείχος μίσους ανάμεσα σε Έλληνες και παράλληλα περνάνε τις δικές τους ιδεολογίες. Αν δεν έχετε καταλάβει ακόμη την σύνδεση μεταξύ του Ρούσκοφ και των λεγομένων αρχαιόθρησκων, ας σας πω άλλη μία ιστορία.
Και επειδή μου αρέσει να σκοτώνω ιερές αγελάδες, από την προσωπική εμπειρία θα σας πάω σε ένα γνωστό πρόσωπο. Τον Ρίτσαρντ Ντώκινς. Ο ίδιος λανσάρει τον Αθεϊσμό. Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω εάν ο ίδιος είναι πράγματι άθεος ή ξέπλυμα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι άθεος (αν και σε κωλοτούμπες του έχει δηλώσει αγνωστικιστής), αλλά κάτι βρομάει στην υπόθεση. Ας την δούμε από την αρχή. Ο Ρίτσαρντ Ντώκινς έχει γράψει μία σειρά βιβλίων αβαντάροντας τον αθεϊσμό, έχοντας πάντα ως βάση του την θεωρία του Εγωϊστικού Γονιδίου, της οποίας ισχυρίζεται πως είναι ο πατέρας, το οποίο είναι και ψέματα καθώς οι πατέρες της συγκεκριμένης θεωρίας ήταν ο Γ. Ν. Χάμιλτον και ο Τζωρτζ Ρ. Πράϊς.
Ο τελευταίος μάλιστα, είχε σοκαριστεί τόσο πολύ από την ίδια του την θεωρία ώστε από ακραίος ορθολογιστής, πίστεψε πως ο ίδιος ο Θεός τον επιφώτησε με αυτήν. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής έχοντας προσυλητιστεί στον Χριστιανισμό, βοηθώντας φτωχούς και άστεγους, πολλές φορές φιλοξενώντας τους στο ίδιο του το σπίτι, το οποίο υπήρξε και η αιτία έξωσής του από αυτό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της συμπεριφοράς του ήταν πως μια φορά όταν είχε δει κάποιον στον δρόμο που δεν είχε παπούτσια, του έδωσε τα δικά του. Στο τέλος, επειδή για διάφορους λόγους δεν μπορούσε πλέον να βοηθήσει τους απόρους, αυτοκτόνησε κόβωντας την καρωτίδα του, αφήνοντας ένα σημείωμα στο οποίο μιλούσε για τον Κυνηγό του Ουρανού (δηλαδή τον Θεό, ο οποίος μας καταδιώκει ενώ εμείς προσπαθούμε μάταια να του ξεφύγουμε). Μιλάμε λοιπόν για ακριβώς την αντίθετη λογική και πρακτική από αυτήν που περιγράφει ο Ρίτσαρντ Ντώκινς. Τέτοια επιρροή είχε αυτή η θεωρία πάνω στον πραγματικό της πατέρα. Οι αντιγραφείς όμως, μπορούν να στέκονται από μία ασφαλή απόσταση και να κρίνουν.
Κάπως έτσι, ο Ντώκινς, στην πορεία της θεωρίας του έχει ουκ ολίγες φορές αναγκαστεί να κάνει κωλοτούμπες. Για παράδειγμα, όταν ανακαλύφθηκε η επιγενετική αν μη τι άλλο, αυτή επιδείκνυε πως το γονίδιο συμπεριφέρεται διαφορετικά από όπως θα έκανε στον ιδανικό κόσμο του Ντώκινς. Μετά, σε μία συνέντευξη από τον Εβραίο Μπεν Στάϊν ξεφτυλίστηκε. Το επόμενο χαστούκι το δέχτηκε από μία έρευνα του πανεπιστημίου του Μπρίστολ, το οποίο δείκνυε την διαθεσιμότητα του ζωτικού χώρο ως την κύρια προϋπόθεση για την εξέλιξη ενός οργανισμού και όχι τον ανταγωνισμό. Το αποτέλεσμα; Μερικοί από την «κοινότητα» των αθεϊστών άρχισαν να λένε πως αφού ο Ντώκινς ξεφτιλίστηκε τόσο πολύ, τότε καλό θα ήταν να αρχίσουν να αλλαξοπιστήσουν στην θεωρία της Γαίας· και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ρίτσαρντ Ντώκινς είχε γράψει κατακριτικά για την θεωρία της Γαίας στο «The Extended Phenotype». Τι ωραία! Ωραίοι αθεϊστές! Δεν μας συμφέρει το ένα πιστεύω, πάμε στο άλλο. Μήπως δεν ήσασταν και τόσο αθεϊστές από την αρχή ρε παιδιά και τώρα κάνετε προπαγάνδα; Και εάν σας ακούγεται πως η θεωρία της Γαίας είναι εισαγωγή στον Ερμητισμό, αυτό είναι επειδή για ακριβώς αυτό πρόκειται. Απλά δεν πρόκειται για το Όλον/ Σύμπαν, αλλά για το Όλον/ Γαία. Είναι μία εισαγωγή στις έννοιες του Ερμητισμού, αλλά όσα είναι απαραίτητα για την πλέμπα. Τώρα ελπίζω να έχετε σταματήσει να αναρωτιέστε γιατί τα διάφορα οικολογικά κινήματα είναι τόσο πολύ της μοδός.
Ένα τυπικό κομματόσκυλο που δεν του έφταναν τα λεφτά των διάφορων κρατικών επιχορηγήσεων, θεώρησε πως έπρεπε να κάνει εκπομπή και στην κρατική τηλεόραση ώστε να τα παίρνει και από αυτήν την μεριά, λανσάροντας ταυτόχρονα και τις θέσεις του «οικολογικού» του κόμματος. Συχνά-πυκνά στην εκπομπή του μιλούσε με σεβασμό για το περιβάλλον, περνώντας θέσεις από την θεωρία της Γαίας. Τώρα, το γεγονός πως από την μία λες πως πρέπει να προστατεύουμε το περιβάλλον και από την άλλην να λες πως η φύση είναι ένα σοφό και αυτορρυθμιζόμενο σύστημα και βέβαια δεν είναι αντίφαση· το χρήμα να ρέει και η πλέμπα να πάει να πνιγεί.
Αν ακόμη δεν έχετε καταφέρει να συνδέσετε τα γεγονότα μεταξύ τους, θα σας πω άλλη μία, τελευταία ιστορία. Όταν πια είχε συμβεί η Γαλλική Επανάσταση και τα ιδανικά του Διαφωτισμού δίεπαν την χώρα, οι χριστιανικές εκκλησίες σταμάτησαν να λειτουργούν χάριν του ορθολογισμού. Όμως, όπως όλα τα καλά σχέδια των ξεπλυμάτων, είχε τον γνωστό αχίλλειο τένοντά του: την ανθρώπινη απληστία. Έτσι, είχαν-δεν είχαν συμπληρωθεί δύο χρόνια από την εξουδετέρωση των παπάδων και την μετατροπή των εκκλησιών σε ναούς όπου δοξαζόταν η λογική, ο Ροβεσπιέρος βιάστηκε να κάνει την κίνησή του· διεκύρυξε πως πλέον θα δοξαζόταν το Ανώτατο Ον. Και όπως το ξέπλυμα ο Λουδοβίκος ο 16ος (ω ναι, και αυτός στο κόλπο ήταν, θα δούμε και ξέπλυμα σε ερχόμενο άρθρο να το ομολογεί) βρέθηκε στην γκιλλοτίνα, έτσι βρέθηκαν και οι αρχηγοί της θρησκείας της λογικής, αφήνοντας χώρο στον Ροβεσπιέρο να κάνει κουμάντο, ή έτσι τουλάχιστον νόμιζε, γιατί κι αυτός με τα καμώματά του τελικά το έχασε το κεφάλι του.
Βλέπετε, η λατρεία του Ανώτατου Όντος ήταν ουσιαστικά ένα μαζικό τελετουργικό στο οποίο ο γαλλικός λαός θα καλείτο να προσκυνεί κάθε δέκα μέρες ένα πλάσμα ντυμένο αρχαιοπρεπώς πάνω σε έναν λόφο, το οποίο απεικόνιζε γνωστικιστικές έννοιες. Μάλιστα, είχε ανεγερθεί άγαλμα στο Παρίσι εξυμνώντας την Σοφία των γνωστικών. Πάνε περίπατο λοιπόν ο ορθολογισμός, η λογική και όλα αυτά τα ωραία. Προδόθηκαν πως ήταν ένα απλό περιτύλιγμα ώστε απλά να αλλάξει ο λαός θρησκεία, κοντινότερη σε αυτό που πιστεύουν τα ξεπλύματα και να δοξάζουν το ίδιο πράγμα. Ποιος λοιπόν ήταν ο πατέρας του διαφωτισμού; Ποιος ήταν αυτός που ουσιαστικά τα άρχισε όλα, δίνοντας αιτία, κοσμοθεώρηση και φιλοσοφικό υπόβαθρο για αυτήν; Ο Εβραίος Μπαρούχ Σπινόζα. Να το πάρει το ποτάμι το τι ήταν η φιλοσοφία του; Ε, ώρα ήταν να το πούμε.
Το άγαλμα του Αθεϊσμού καταστρέφεται και αντικαθίσταται από τον Ροβεσπιέρο με το άγαλμα της Σοφίας στην γιορτή του Ανώτατου Όντος, Πεδίον του Άρεως, Παρίσι, 8 Ιουνίου 1794.
Ο Αθεϊστικός Εβραϊσμός. Μάλιστα είχε αποβληθεί από την Εβραϊκή κοινότητα για την ιδεολογία του. Και ακριβώς αυτό είναι που συνδέει όλες τις παραπάνω ιστορίες μου. Δεν έχει υπάρξει άνθρωπος που να έχει προωθηθεί από το σύστημα και να υποστηρίζει πως προάγει την εκκοσμίκευση ή τον ορθολογισμό και τελικά οι ιδέες αυτές να είναι κάτι άλλο εκτός από τον Αθεϊστικό Εβραϊσμό. Παρατηρήστε το πώς ο Ντάγκλας Ρούσκωφ θέλει να εκμοντερνίσει την θρησκεία των προγόνων του. Κοιτάξτε το πώς οι κατά τα άλλα αρχαιολάτρες σπέρνουν την διχόνεια μεταξύ Ελλήνων, παρουσιάζουν την θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων ως κάτι ορθολογισμένο και ταυτόχρονα κάνουν μαθήματα Μαρξισμού. Δείτε το πώς η αθεΐα που πλάσαρε ο Ντώκινς μεταμορφώθηκε απο τους επονομαζόμενους «οπαδούς» του σε λατρεία για την μητέρα φύση· ο Μπαρούχ Σπινόζα, εκτός άλλων να σημειώσουμε πως θεωρείται ο πατέρας του πανθεϊσμού, ο οποίος όπως και η λατρεία της Γαίας είναι τι άλλο, Ερμητικές απόψεις. Και βέβαια για τον Διαφωτισμό μόλις τα εξηγήσαμε.
Αθεϊστικός Εβραϊσμός λοιπόν. Αυτό είναι το κλειδί και μέσω αυτού θέλουν τα ξεπλύματα απλά να αλλάξουμε θρησκεία και όχι να γίνουμε καλύτεροι, ή εξυπνότεροι ή πράγματι πιο ορθολογικοί. Αυτό λοιπόν είναι που εννοούσε ο Άλμπερτ Πάϊκ για το πόπολο και τον Θεό χωρίς δεισιδαιμονίες. Ενώ αυτοί λατρεύουν την δική τους θρησκεία, την ίδια ώρα επιδεικνύουν πως οι ίδιοι είναι κοσμικοί, για να οδηγήσουν την πλέμπα στον Αθεϊστικό Εβραϊσμό, ο οποίος οφείλουμε να ομολογήσουμε, όπως είδαμε και από τα γεγονότα της Γαλλικής επανάστασης, δεν είναι ο αυτοσκοπός, αλλά η ενδιάμεση κατάσταση. Και δυστυχώς, δεν είναι μόνο ο Αθεϊστικός Εβραϊσμός το πρόβλημα, αλλά και οι άνθρωποι που οι ίδιοι πλασάρονται ως εκκοσμικευμένοι (οι μαθητές του Αθεϊστικού Εβραϊσμού δηλαδή) και θέλουν να δείξουν στους συνανθρώπους τους μία καινούργια, καλύτερη κατάσταση μέσω της οποίας θα είναι επιτέλους ελεύθεροι.
Ο Καρλ Μαρξ, που όποτε τον συνέφερε το έπαιζε και Χριστιανός και εκκοσμικευμένος, όχι μόνο ήταν γαμπρός των Ρότσιλντ σε μία περίοδο που αυτοί προτιμούσαν τους γάμους μεταξύ συγγενών τους, αλλά η φιλοσοφία του ήταν βασισμένη πάνω σε αυτήν του ξεπλύματος Μωϋσή Ες (για να μην πούμε πως ουσιαστικά ήταν η θεωρία του για την πλέμπα των μη Εβραίων). Ο Μίλτον Φρήντμαν, μέσω της θεωρίας των οικονομικών, ο οποίος έλεγε πως ήταν εκκοσμικευμένος Εβραίος, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να δείξει τον σίγουρο τρόπο με τον οποίο μπορείς να δώσεις τον έλεγχο της οικονομίας των εθνικών κρατών με συνοπτικές διαδικασίες στα χέρια των ξεπλυμάτων και πήρε Νόμπελ γι’αυτό. Και αυτό δεν είναι μόνο θεωρία, αλλά έχουμε θίξει και την ψευδαίσθηση της ελεύθερης αγοράς σε προηγούμενο άρθρο με στοιχεία. Ο Κεμάλ Ατατούρκ που έλεγε πως ο στόχος του ήταν ένα εκκοσμικευμένο κράτος, ο ίδιος ήταν ξέπλυμα· δεν ήταν μόνο κρυπτοεβραίος, αλλά ήταν και μέλος της μασονικής στοάς αριθμός 80 στην Θεσσαλονίκη, της λεγομένης «Macedonia Risorta». Και το αν ο σκοπός του ήταν πράγματι ο εκκοσμίκευση ή κάτι άλλο, νομίζω πως οι πράξεις του είναι γνωστές στους Έλληνες, εκτός από μερικά στελέχη πολύ συγκεκριμένων κομμάτων, με θέσεις ταυτισμένες με αυτές των ξεπλυμάτων, που προσπαθούν να κόψουν και να ράψουν την ιστορία κατά το δοκούν.
Μιλάμε λοιπόν για μία κοσμοθεωρία η οποία έχει στο επίκεντρό της ξεπλύματα, είτε μικρού, είτε μεσαίου βεληνεκούς με αποκλειστικό σκοπό το όφελος αυτών στην κορυφή (ή κοντά στην κορυφή τουλάχιστον), με χαμένους της υπόθεσης πάντοτε την άπλυτη μάζα, την πλέμπα, το πόπολο, εμένα κι εσένα (και άντε μία στο τόσο μερικά ανυποψίαστα ξεπλύματα, θύματα είτε απληστίας «συναδέρφων» τους, είτε της μη ελεγχόμενης μάζας).
Το οποίο μας φέρνει σε ένα τρομακτικό συμπέρασμα, αν βάλουμε όλην την γνώση που έχουμε αποκομίσει εώς τώρα σε χρήση: Στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον, υπάρχουν δύο και μόνο δύο στρατόπεδα. Δυστυχώς. Και είναι μία αλήθεια την οποία όταν την κοίταξα στα μάτια, μου κόπηκαν τα γόνατα. Όχι μόνο γιατί ανακαλύπτεις ξαφνικά το μέγεθος της απάτης, αλλά και βλέπεις πως ό,τι κι αν κάνεις δεν μπορείς να μην διαλέξεις στρατόπεδο. Ακόμα χειρότερα, δεν υπάρχουν «εκκοσμικευμένοι», «άθεοι» και μαχητές της διαφθοράς του παπαδαριού και της ελευθερίας. Και τρισχειρότερα, το παπαδαριό είναι πράγματι διεφθαρμένο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και οι περισσότεροι από δαύτους είναι και Μασόνοι, άρα υπάλληλοι των ξεπλυμάτων. Κλάφ’ τα Χαράλαμπε. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Το ιστολόγιο αυτό δεν το προορίζω να είναι απολογητής του Χριστιανισμού, αλλά όπως και να το περιγράψεις, αυτή είναι η κατάσταση. Ή πας με την λατρεία που προμοτάρουν τα ξεπλύματα και μάλιστα πλέον χρηματοδοτούν ανοιχτά αυτό που έχω ήδη περιγράψει ως Αθεϊστικό Εβραϊσμό, ή πας με τους Χριστιανοταλιμπάν όπως τους έχουν περιγράψει τα όργανά τους (στον δυτικό κόσμο τουλάχιστον, υποθέτω πως πάντα μπορείς να πας στην Ιαπωνία και να μην ξανασχοληθείς με δαύτους).
Και νομίζετε τελειώσαμε εδώ; Λοιπόν, αν νομίζατε πως τελειώσαμε με την απάτη, πλανάστε. Το μέγεθος της απάτης είναι πολύ μεγαλύτερο. Λοιπόν, παραθέτω από το «Οι έννοιες της νεωτερικότητας και της μετανεωτερικότητας και η σχέση τους με τη γνώση: Μια κοινωνιολογική προσέγγιση», των Άννη Ασημάκη, Γεράσιμου Κουστουράκη και Ιωάννη Καμαριανού, από το «Βήμα Των Κοινωνικών Επιστημών», Τόμος ΙΕ, Τεύχος 60, Καλοκαίρι 2011, σελίδα 101:
Με λίγα λόγια, ο Μοντερνισμός, αυτό που ονομάζουμε πρόοδο, το μοντέρνο, είναι βγαλμένο από τα σπάργανα του Διαφωτισμού και είναι ο Αθεϊστικός Εβραϊσμός στην πράξη. Το παρατραβάω νομίζετε; Παραθέτω από τον βιβλίο του Έρικ Βόγκελιν «The New Science of Politics», The University of Chicago Press, Chicago, 1987, σελίδες 133-134:
Τι μας λέει ο Βόγκελιν; Όχι μόνο πως ο Μοντερνισμός είναι μία Γνωστική θεώρηση, αλλά και το ότι ο διαχωρισμός μεταξύ των ιστορικών φάσεων του Μεσαίωνα και των μεταγενέστερων ετών, των μοντέρνων, είναι εφεύρημα των Γνωστικών. Οι συνθήκες ζωής, η διαβίωση και η κουλτούρα στον Μεσαίωνα έχουν διογκωθεί πλασματικά προς το χειρότερο ώστε να θεωρείται πως η ζωή υπό την καθοδήγηση των Γνωστικών είναι καλύτερη. Στην σελίδα 164 του ίδιου βιβλίου μάλιστα συνδέει τον Γνωστικισμό με τον Μαρξισμό, τον προοδευτικισμό, τον θετικισμό και τον επιστημονισμό. Όλα τα ωραία πράγματα δηλαδή που έχουν πλασαριστεί ως βάση για την μοντέρνα εποχή. Και για να είμαστε ειλικρινείς, αν έχετε καταλάβει το τι σημαίνει Αθεϊστικός Εβραϊσμός, μάλλον θα το περιμένατε κάτι τέτοιο, απλά ίσως να μην είχατε συνειδητοποιήσει την έκταση και τις επιπτώσεις του πράγματος.
Και έτσι, ας πάμε στο επόμενο ρεύμα, τον Μεταμοντερνισμό ή Μετανεωτερισμό, αν δεν είχατε καταλάβει πως πλέον ο Μοντερνισμός θεωρείται ξεπερασμένος. Ουσιαστικά, ο Μεταμοντερνισμός κυρήττει πως όλα είναι σχετικά και άρα τα πάντα μπορούν να αποδομηθούν. Εδώ είναι η μετάφραση του ορισμού που βρήκα στην Βικιπαίδεια (16 Σεπ 2012):
Μάλιστα. Το αποπαίδι του Γνωστικιστικού ρεύματος του Μοντερνισμού προσπαθεί να κάνει τι; Να σκοτώσει τον πατέρα του; Και βέβαια όχι. Θυμάστε όταν είχα αναφέρει την Πολικότητα όπως περιγραφόταν στο Ερμητικό βιβλίο «Κυβάλιον» ως εισαγωγή στην δυϊκότητα; Ας παραθέσω μόνο την εισαγωγή του συγκεκριμένου κεφαλαίου:
Θέλετε σχετικοποίηση; Ορίστε λοιπόν από πού προέρχεται η φιλοσοφία του Μεταμοντερισμού. Μόνο το Όλον είναι η Απόλυτη Αλήθεια κατά το «Κυβάλιον». «Σύμπτωση», ακούω το πόπολο να φωνάζει. Ναι, βέβαια. Μην αγχώνεστε, ξεχάστε πως στην εισαγωγή κιόλας του συγκεκριμένου κεφαλαίου διαβάσατε για την σχετικοποίηση της αλήθειας. Το αποπαίδι του γνωστικισμού θα είναι εχθρός του. Κούνια που σας κούναγε. Η φυσική εξέλιξη του Μοντερνισμού είναι, όπως την διαμόρφωσαν τα ξεπλύματα. Πού επιτίθεται ο Μεταμοντερνισμός; Επιτίθεται σε όλα τα στοιχεία του Μοντερνισμού, ή μόνο σε συγκεκριμένα; Ο Μαρξισμός ως «μεγάλη αφήγηση» και «ολοκληρωτικός-οικουμενικός λόγος» θα έπρεπε να απορρίπτεται. Βλέπουμε όμως έννοιες βγαλμένες από τα σπάργανα του Μαρξισμού όπως η πολιτική ορθότητα, η οποία γεννήθηκε στο Ινστιτούτο για την Κοινωνική Έρευνα από Μαρξιστές οι οποίοι προόριζαν αρχικά το όνομα του ιδρύματός τους να είναι «Ινστιτούτο για τον Μαρξισμό», να είναι αναπόσπαστα κομμάτια του Μεταμοντερνισμού. Και ω τι σύμπτωση να τυγχάνει σημαντικές φιγούρες που έθεσαν τα θεμέλια του Μεταμοντερνισμoύ, όπως ο Αντόρνο και ο Χορκχάιμερ, να έχουν άρρηκτους δεσμούς με το Ινστιτούτο για την Κοινωνική Έρευνα.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, βλέπουμε από τον ορισμό του, πως ο Μεταμοντερνισμός αρνείται οικουμενικές αλήθειες και ότι οι γνώμες και οι απόψεις είναι ουσιαστικά ατομικές. Με λίγα λόγια, όχι μόνο προωθεί, αλλά και ευνοείται από τον ατομικισμό. Cui bono, όπως θα έλεγε κάποιος στα Λατινικά, δηλαδή ποιος ωφελείται;
Διαβάζουμε πάλι στο «Οι έννοιες της νεωτερικότητας και της μετανεωτερικότητας και η σχέση τους με τη γνώση: Μια κοινωνιολογική προσέγγιση», των Άννη Ασημάκη, Γεράσιμου Κουστουράκη και Ιωάννη Καμαριανού, από το «Βήμα Των Κοινωνικών Επιστημών», Τόμος ΙΕ, Τεύχος 60, Καλοκαίρι 2011, σελίδα 104:
Απόσπασμα από σημειώσεις του Φρεντ Ρ. Χάρρις, από την συνάντηση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ στο Βισμπάντεν της Γερμανίας το 1966. Παρατηρήστε την έμφαση στο ότι «ο εθνικισμός είναι επικίνδυνος». Βέβαια, αν και υπάρχουν πολλά είδη εθνικισμού, πριν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την δαιμονοποίησή του, αυτός σήμαινε κατά βάσιν «εθνική ανεξαρτησία». Τι είδους δεξαμενή σκέψης φτάνει στο συμπέρασμα πως η ανεξαρτησία ενός έθνους είναι επικίνδυνη και για ποιους;
Άρα λοιπόν, κατανοούμε πλήρως πως το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και της διάλυσης των εθνικών κρατών οφείλεται στον Μεταμοντερνισμό, η οποία παγκοσμιοποίηση όλως περιέργως τίθεται ως ζητούμενο στα συνέδρια της λέσχης Μπίλντερμπερκ. Και όχι μόνο αυτό βεβαίως, καθώς γνωρίζουμε πως τα ξεπλύματα βρίσκονται πίσω χρηματοδοτήσεις τέτοιου είδους ιδρυμάτων και οργανώσεων.
Από το βιβλίο του Ντέϊβιντ Ροκφέλλερ, «Memoirs»
Και τώρα, τι; Τι κάνουμε; Γυρίζουμε στον Μεσαίωνα; Όχι βέβαια. Η δική μου συμβουλή είναι να χρησιμοποιήσετε την γνώση που σας προσέφερα ώστε να αμυνθείτε, να προστατευθείτε από αυτό που έρχεται. Το επόμενο βήμα μετά τον Μεταμοντερνισμό θα είναι το κόψιμο και το ράψιμο των ιδεολογιών που τους συμφέρει. Δηλαδή οι ήδη αποδομημένες έννοιες που τους εξυπηρετούν θα διατηρηθούν ως έχουν, άλλες έννοιες θα προσπαθηθούν να ξαναλλαχθούν, ενώ δεν αποκλείεται σε άλλες έννοιες και ιδεολογίες να υπάρξει μία επιστροφή στις ρίζες. Βέβαια, το καινούργιο αυτό ρεύμα δεν θα είναι τίποτε άλλο από ένα παραπαίδι της Καμπάλλα υπό ένα πολύ ωραίο περιτύλιγμα χάριν της προόδου και της εξελίξεως, όπως όλες οι ανάλογες επικρατούσες αντιλήψεις από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας.
Η αλήθεια είναι πως πλέον δεν μπορούν να υπάρξουν προβλέψεις. Μόνο την τηλεόραση να κλείσεις και να ανοίξεις τα μάτια αρκεί. Αν τα έγραφα αυτά πριν δέκα, ή ακόμα και πέντε χρόνια, θα χωρούσαν προβλέψεις. Αλλά όχι πλέον. Όλα μπροστά στα μάτια μας εκτυλίσσονται. Πλέον ή βλέπεις αυτό που έρχεται, ή επιλέγεις να κρατάς ένα μαντήλι στα μάτια σου γιατί σε τρομάζει αυτό που θα αντικρίσεις. Τι να πω; Πως έρχεται ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος; Σιγά. Αυτό όλοι το ξέρουν και θα ήμουν μετά Χριστόν προφήτης, αφού ετοιμάζεται. Άλλωστε ο Άλμπερτ Πάϊκ φέρεται να έχει «προβλέψει» τρεις παγκοσμίους πολέμους, αν και γνώμη μου είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση το συγκεκριμένο έγγραφο να είναι τίποτε άλλο παρά πλαστό.
Όπως μετάλλαξαν την έννοια του έθνους και την συνύφαναν με την φυλή, πράγμα έωλο σε πληθυσμούς τόσο μεγάλης τάξης, ώστε να καταστρέψουν τις αυτοκρατορίες με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, έτσι τώρα είναι ώρα να επιστρέψουμε στις αυτοκρατορίες, που θα ελέγχουν πλήρως αυτοί πλέον, μεταλλαγμένοι και απόλυτα δούλοι τους.
