Η τραγωδία με την απώλεια του τετράχρονου Μοχάμεντ Σαντάλαχ που επικράτησε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης παγκοσμίως, εμφανιζόμενη ως αποτέλεσμα της θηριωδίας των Ισραηλινών, φαίνεται ότι δεν προέκυψε ακριβώς όπως παρουσιάστηκε από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της Χαμάς.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της βρετανικής «Telegraph» ο θάνατος του νεαρού αγοριού ήταν αποτέλεσμα ρουκέτας της Χαμάς, ή κάποιας άλλης οργάνωσης εξτρεμιστών μαχητών στη Γάζα, η οποία δεν κατευθύνθηκε προς το σημείο που ήθελαν αυτοί που την εκτόξευσαν, αλλά δυστυχώς προσγειώθηκε στα παλαιστινιακά εδάφη… Το ίδιο συνέβη με περίπου 100 ρουκέτες της Χαμάς ή άλλων εξτρεμιστικών οργανώσεων.
Δεν θα κουραστούμε να το λέμε όσο και να δυσαρεστούνται κάποιοι από τους φίλους μας: Τα θύματα μιας σύγκρουσης είναι χωρίς εξαιρέσεις τραγικές απώλειες. Ο πόλεμος είναι εξ ορισμού άδικος για τους αμάχους. Με το να ρίχνουμε το φταίξιμο στη μια πλευρά αγιοποιώντας την άλλη, ΔΕΝ προσφέρουμε καλές υπηρεσίες στην παγκόσμια ειρήνη, αφού χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε παίζουμε το παιχνίδι «πληροφοριακού πολέμου» (information warfare λέγεται στη γλώσσα της στρατηγικής) της μιας ή της άλλης πλευράς.
Και οι συγκρούσεις τελειώνουν με βάση ψυχρές λογικές εκτιμήσεις συμφερόντων, ενώ το συναίσθημα αποτελεί «τρόπαιο» το οποίο επιχειρούν να αξιοποιήσουν για τους σκοπούς τους οι αντιμαχόμενοι… Γι’ αυτό περιφέρουν μπροστά στις κάμερες τα πτώματα των αθώων θυμάτων της σύγκρουσης. Το «παιχνίδι» είναι αδιέξοδο. «Θα χτυπούσαν οι Ισραηλινοί εάν δεν δέχονταν επί μήνες τις ρουκέτες της Χαμάς;», ρωτάνε οι της μιας πλευράς, προσθέτοντας, ότι δεν θα είχαν πεθάνει άμαχοι εάν όλα ήταν ήρεμα. «Είναι δυσανάλογη η χρήση βίας» απαντά η άλλη πλευρά. Δηλαδή, θα ήμασταν χαρούμενοι εάν οι Ισραηλινοί έστελναν ίδιο αριθμό «χαζών» ρουκετών στη γενική κατεύθυνση της Γάζας; Ή μήπως τότε θα τους κατηγορούσαμε ότι είναι πυκνοκατοικημένη οπότε πάλι είναι «δυσανάλογη χρήση βίας»;
Τι συνιστά τέλος πάντων αναλογική χρήση βίας; Και από πότε στην ιστορία των συγκρούσεων οι αντιμαχόμενοι δεν επιχειρούσαν να αξιοποιήσουν το σύνολο της ισχύος τους για να πετύχουν τους πολιτικούς τους στόχους. Ένα είναι βέβαιο: Ότι εάν οι ισραηλινοί αποδέχονταν τη Χαμάς στην πολιτική διαδικασία με παράλληλη δέσμευση εγκατάλειψης των τρομοκρατικών μεθόδων και αναγνωριζόταν επισήμως το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει στην περιοχή ως κράτος, θα ξεκινούσε πραγματική ειρηνευτική διαδικασία. Είναι έτοιμοι γι’ αυτό;
