...Πολλαπλασιάστηκα, για να με νιώσω,
για να με νιώσω, χρειάστηκε να νιώσω τα πάντα,
ξεχείλισα, χύθηκα έξω από μένα,
γυμνώθηκα, παραδόθηκα
και σε κάθε γωνιά της ψυχής μου υπάρχει ένας βωμός σε διαφορετικό θεό...
Κήποι σωσίες και παράλληλοι ποιητές
(από τα σχόλια)
Στην διαδικασία των κοινωνικών ανατροπών
οι τελεολογίες δικαιούνται να προβάλλονται μόνο ως φάρσες.
Σαν αδιόρθωτος κλόουν όμως δεν μπορώ να αποκρύψω,
ότι το είδος μας είναι καταδικασμένο να κατακτήσει την ευδαιμονία.
Πελαγοφίαλος
1. ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑ Η ΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ
Την προπροηγουμένη ανάρτηση αποτελεί ανοιχτή επιστολή τού ΔΚ. προς τον γράφοντα.
Θεωρώ ότι όταν μια επιστολή απευθύνεται ως ανοικτή, αποσκοπεί σε δυο σκοπιμότητες:
1. Το ενδιαφέρον της κρίνεται από τον ασποστολέα γενικότερου χαρακτήρα, ώστε αποδέκτης να μην είναι αποκλειστικά και μόνον αυτός που ονομαστικά αναφέρεται, αλλά και κάθε άλλος που αισθάνεται, ότι το περιεχόμενο τής επιστολής τον αφορά άμεσα.
2. Ο επονομαζόμανος αποδέκτης καλείται να τοποθετηθεί δημόσια και υπεύθυνα στο περιεχόμενο τής επιστολής.
Ομολογώ, ότι τέτοιου είδους ανοικτές επιστολές ανταποκρίνονται επ' ακριβώς στις προσδοκίες μου. Γι' αυτό τον λόγο ευχαριστώ τον φίλτατο ΚΔ. εκ νέου για το πόνημά του και τις δημιουργικές προκλήσεις που αυτό περιέχει.
Ίσως το περιεχόμενο αυτής τής ανοικτής επιστολής να μην κατέστη πλήρως και σε όλα τα επί μέρους σημεία του κατανοητό από όλους, όσους είχαν την καλή διάθεση να την διαβάσουν και να ασχοληθούν με αυτήν. Εάν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο, φρονώ, ότι αυτό ανάγεται στην πρακτική τού ΚΔ. ενίοτε να εκφράζεται με συμβολικό τρόπο, κωδικοποιώντας μηνύματα. Αυτή η πρακτική τού αποστολέως ανταποκρίνεται εύστοχα στην μόνιμη χαίρουσα προσδοκία τού φερόμενου ως αποδέκτου να ερμεινεύει, να αποκωδικοποιεί και να επιζητεί την εξαγωγή των σημενομένων εκ των σημενόντων.
Ο ΚΔ. γνωρίζει λίαν καλώς την αποστολή του στην προκειμένη περίπτωση και την εκπληρώνει με αριστοτεχνικό τρόπο. Αυτή επικεντρώνεται κυρίως στο να θέσει ζητούμενα και όχι να προτείνει λύσεις σε αυτά. Σχετικά με το δεύτερο πετάει το μπαλάκι στον αποδέκτη. Έχοντας αναταποκριθεί στην δική του πρόκληση, φέρνει τον αποδέκτη ενώπιον ενωπίω, έναντι εκείνης τής προκλήσεως, την οποίαν θεωρεί ότι αρμόζει να τον απασχολήσει.
Ο ΚΔ. έχει δηλώσει ότι "με πάει". Το ίδιο δηλώνω και εγώ γι' αυτόν. Πέραν τής αντισυμμετρικής μας αρμονίας, εφ' όσον αυτός είναι ΚΔ. και εγώ ΔΚ., ο φίλος μου είναι εξαιρετικός ζωγράφος, ανταποκρινόμενος σε τεχνοτροπίες που συμπαθώ ιδιαίτερα: Ζωντανά χρώματα - τουτέστιν Μεξικάνος - μονίμως συμβολιστής, αδυσώπητα σουρεαλιστής στις προκλήσεις του, συνειδητά παιχνιδιάρης ως "περιστρεφόμενος Δερβίσης" όπως ο ίδιος δηλώνει, γκαζώνοντας ενώ πατάει φρένο, δηλαδή ανατροπέας χωρίς φωνασκίες και σεβόμενος τα μέτρα τής αισθητικής.
Ο φίλος μου δηλώνει ετών 31 ενώ εγώ 58. Εδώ δηλαδή προσκρούουν πρόσωπα ανήκοντα σε δυο διαφορετικές γενιές, γι αυτό δήλωσα σχολιάζοντας την ανάρτηση τής επιστολής του, ότι αφ' ανός αυτή με χαροποιεί, αφ' ετέρου με τιμά.
Ο ΔΚ. φέρει, θέλοντας και μή, όλα τα βασικά χαρακτηριστικά τής γενιάς που ανήκει. Το ίδιο ισχύει και για τον γράφοντα. Κατά συνέπεια, η συζήτηση που διεξάγεται αφορά έμμεσα και πίσω από τούς συγκεκριμένους συζητητές, και ζητούμενα που θα μπορούσαν να αφορούν από κοινού δύο διαφορετικές γενιές. Όπου οι δύο άμεσα διαλεγόμενοι αποτελούν απλά το έναυσμα για την συμμετοχή στον διάλογο και άλλων, οι οποίοι είτε ανήκουν στην γενιά, η οποία σήμερα ανδρώθηκε και ολόκληρώθηκε ο γυναικείος σχηματισμός της, ως γενιά που βιολογικώς ανθεί και φέρει ορμή, είτε ως γενιά, η οποία βρίσκεται προ τής ωριμότητος και θα κληθεί τα επόμενα χρόνια να συμβάλλει με πιο υπεύθυνο τρόπο στον σχηματισμό τού καρπού. Είτε βεβαίως ως φίλοι και φίλες ενδιάμεσων ηλικιών, οι οποίοι αναλόγως τής ηλικίας τους εκπροσωπούν άλλες σημαντικές ηλικιακές ομάδες.
Αναμφίβολα η γενιά, η οποία πλησιάζει την ωριμότητα, ωφείλει να είναι υπόλογη, έναντι αυτής που αποτελεί το ανερχόμενο βιολογικώς - με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται - δυναμικό. Και η δεύτερη είναι σαφώς υπεύθυνη για τα παιδία νηπιακής ηλικίας, καθώς και αυτά που πρόκειται να γεννηθούν.
Οι ενδιάμεσες ηλικίες φέρουν το βαρύ, αλλά ωραίο καθήκον τής διαπαιδαγωγήσεως τέκνων σχολικής και εφηβικής ηλικίας, στην ουσία αυτοί κρατούν την διαμόρφωση τού πλέον ευαίσθητου παράγοντα ως προς την διαμόρφωση τού επόμενου μέλλοντος στα χέρια τους.
Εξίσου σημαντικό είναι το χρέος, όσων δεν έτυχε να κάνουν (ακόμη) παιδιά. Το χρέος ενός εκάστου, ορίζεται εφ' ω αυτός ετάχθη. Στην σύγχρονη κοινωνία, στην οποία οι λεγόμενοι "singles" αποτελούν σημαντικότατο ποσοστό, καλούνται αυτοί να διαλεχθούν όχι μόνο με το προσωπικό πεπρωμένο, αλλά και με το κοινωνικό, προάγοντας τα δικά τους συμπεράσματα, την μαρτυρία και την προσφορά τους σε αυτό.
Ένας διαδικτυακός χώρος, όπως άλλωστε συμβαίνει με τα περισσότερα μπλογκς, που δεν αποσκοπεί να αποτελεί μόνον ένα ιδωτικό ημερολόγιο, αλλά προσβλέπει στην χαρά να κοινωνήσει, καθίσταται προικισμένο, με την συμμετοχή όλων αυτών που προαναφέρθησαν.
Με αυτήν την έννοια, η ανοικτή επιστολή τού ΚΔ., αλλά και η συμμετοχή όλων όσων με τον ένα ή άλλον τρόπο συμμετέχουν εδώ - διαδραστικά ή μή -συμβάλλουν στην ικανοποίηση αυτής τής ανάγκης.
Στον καλό μου φίλο απάντησα στα σχόλια, ότι αδυνατώ να απαντήσω στα ερωτήματά του ολοσχερώς, παρότι δεν τυγχάνω διόλου άσχετος προς αυτά. Ισχυρίστηκα, ότι ενδιαμέσως διαθέτω κάποιες εμπειρίες και συμπεράσματα σχετικώς, τα οποία ευχαρίστως θέλω να θέσω στην διάθεσή του, στα πλαίσια μιας ανοικτής συζήτησης.
Συμφώνως προς κάποια Ινδική φιλοσοφική σχολή, όσα κάνει ο άνθρωπος μέχρι το 64ο έτος τής ηλικίας συνιστούν προετοιμασία. Με την ολοκλήρωση αυτού τού έτους καλείται πας προετοιμαζόμενος να λάβει την απόφαση, κατά πόσο σκοπεύει να γεράσει ή να ωριμάσει.
Κάθε 8 χρόνια αναγεννώνται όλα τα κύτταρα τού ανθρώπινου οργανισμού, συμπεριλαμβανομένης και τής λέμφου. Το 64 αποτελεί την όγδοη επανάλληψη τού 8, το οποίο σφραγίζει ως αριθμός κάποιους σημαντικότατους βιολογικούς κύκλους. Σημαντικότερος των οποίων είναι η κύησις. Γι' αυτό, ο άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί μετά από 7 ή 9 μήνες κυήσεως, αλλά δεν μπορεί να γεννηθεί μετά από 8. Διότι τότε το βιολογικό σύστημα ισορροπεί.
Προσωπικά διανύω την όγδοη οκτάβα, βρισκόμενος στην πρώιμη φάση της. Εάν θα δυνηθώ να παίξω στις υψηλότερες και εν τέλει καρποφορούσες κατά τούς Ινδούς οκτάβες, γνωρίζει μόνο το πεπρωμένο. Γνωρίζω, ότι αυτή η οκταετία, 1910 με 1917 αποτελεί και θα αποτελέσει μια πολύ κρίσιμη και δύσκολη περίοδο για την ανθρωπότητα. Εκτιμώ, ότι η επόμενη αυτής οκταετία 1918 - 1925 θα είναι ακόμη πιο καθοριστικής σημασίας.. Τούς λόγους που με οδηγούν σε αυτήν την εκτίμηση σκοπεύω να παραθέσω σε κάποια από τις επόμενες αναρτήσεις, η οποία θα αφορά την Νέα Εποχή. Όχι αυτήν των "νεοεποχιτών", θεοσοφιστών, αν και στις αστρολογικές αντιστοιχίες αποδίδω έμφαση, αναγνωρίζοντας την σημασία τού περιεχομένου και τού ρόλου των Υδροχοϊκών ποιοτήτων. Αλλά εκτιμώντας, ότι θα πρέπει να διερευνηθούν πέραν τής πορείας τής Εκλιπτικής και άλλα καθοριστικής ενδείξεως Μεταίωρα.
Κατά συνέπεια δεν είμαι βιολογικώς ακόμη ώριμος να κατέχω. Βρίσκομαι σε στάδιο αναζητήσεως. Όμως όχι πρώιμο, αλλά προκεχωρημένο. Άρα δικαιούμαι - και ωφείλω - να εκδηλώνομαι, πάντοτε όμως ακόμη με την δέουσα επιφυλακτικότητα. Καλώς ή κακώς δεν μπορώ να ζυμώσω ψωμί. Έχω όμως μαζέψει κάποια τουβλάκια από προηγούμενα συντρίμμια μου και αποτολμώ κάποια σκαριφήματα για τον φούρνο.
2. ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΚΕΡΑΤΑ ΚΡΕΜΑΣΤΡΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΟΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΟΥΡΑΒΛΙΑ ΟΣΩΝ ΑΓΑΠΟΥΝ
Πράγματι, εάν μελετήσουμε τα δεδομένα των κοινωνιών, μη εξαιρουμένης και αυτής στην οποία ανήκουμε, θα διαπιστώσουμε ότι τις σφραγίζει η δυαρχία.
Ο Κάρολος Μαρξ διακύρηξε, ως ο πλέον επιφανής και αγιοποιημένος θεωρητικός των λεγόμενων "κοινωνικών επαναστάσεων", ότι "Κυρίαρχη ιδεολογία σε μιά κοινωνία καθίσταται η ιδεολογία τής κυρίαρχης τάξης". Όπου ως "κυρίαρχη τάξη" διαπιστώθηκε να είναι "η τάξη που έχει την κυριαρχία στα μέσα παραγωγής".
Σε αντιδιαστολή προς την θεωρία τού Μαρξ κυρίαρχη ιδολογία στις κοινωνίες είναι - συμφώνως προς τις απόψεις τού γράφοντος - αυτή που που επιβάλλουν τα κρυφίως δρώντα χθόνια - κρόνεια ιερατεία.
Αυτά αναπαράγουν την οντολογία τού δυισμού, όπου "η αρχή του καλού και τού κακού" καθορίζουν αμοιβαίως τα πάντα.
Σχετικά με την δυαρχία των αποκρυφιστών δεν έχω να προτείνω κάποια πιο λειτουργική συντομογραφία από τις "ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ', που έχω αναφέρει επανειλημμένα εδώ και έχω καταχωρήσει στο scribd.com. Για όσους επιθυμούν να εντρίψουν εις βάθος, υπάρχει βεβαίως πληθώρα θρησκειολογικών και εθνολογικών μελετών, για κάποιες από τις οποίες γίνεται αναφορά και στην συντομογραφία που προαναφέρθηκε.
Μελετώντας την ιστορία των κοινωνικών επαναστάσεων παρακολουθούμε, ότι αυτές ήσαν στις πλείστες των περιπτώσεων ενταγμένες στην λογική τού συστήματος, το οποίο ισχυρίστηκαν ότι αμφισβητούσαν, με αποτέλεσμα να οδηγήσουν, στην περίπτωση που αυτές επιβλήθηκαν στο εξώτερο εξουσιαστικό σκηνικό, σε αναπαραγωγή τού προϋπάρχοντος συστήματος με άλλη μορφή.
Τα εκάστοτε καθεστώτα ομοιάζουν ως εκ τούτου να κυοφορούν την αμφισβήτηση και ανατροπή τους ως σάρκα εξ ίδιας σαρκός. Το λεγόμενο "αντίπαλο δέος", που προάγεται εντός των πλαισίων των καθεστώτων, αποτελεί ανεστραμένο είδωλο αυτών, είναι δηλαδή εξίσου καθεστωτικό με αυτά, περιορίζοντας τις "αλλαγές" στον εξωτερικό μανδύα και αποτρέποντας τις όποιες ουσιαστικές αλλαγές περιεχομένου.
Αυτό δεν συνεπάγεται, ότι οι προσπάθειες όσων συμμετέχουν στις διαδικασίες κοινωνικής ανατροπής με αγνά αισθήματα, ανιδιοτελώς και εντίμως αποβαίνουν σε κάθε περίπτωση τελείως μάταιες. Η διάδοση μιας αντίστοιχης αντιλήψεως είναι αντιδραστική και αποσκοπεί στην πλήρη αδρανοποίηση τού ιστορικού υποκειμένου.
Οπωσδήποτε οι σχέσεις εξουσίας δεν έχουν στατικό χαρακτήρα, αλλά συμμορφώνονται σύμφωνα με την δυναμική των κοινωνικών συγκρούσεων. Όσο πλέον συνειδητή και δυναμική είναι συμμετοχή των αγνών κοινωνικών αγωνιστών σε αυτές τις συγκρούσεις, τόσο περισσότερο βελτιώνονται συνήθως τα δεδομένα τής ποδηγετήσεώς τους από τον δυαρχικό περίγυρο.
Εάν πάρουμε ως συγκεκριμένο παράδειγμα την επανάσταση τού 1821, αυτή μπορεί να μην οδήγησε στην ποθούμενη εθνική απελευθέρωση τού λαού, αλλά οδήγησε με την αποτίναξη τού οθωμανικού ζυγού στην έξωθεν και έσωθεν επιβολή ενός προτεκτοράτου, το οποίον ήτο και παραμένει υποχείριο των λεγόμενων "μεγάλων" δυνάμεων. Εάν όμως προσπαθήσουμε να φανταστούμε, ποια θα ήταν η κατάντια μας σήμερα, εάν δεν είχε λάβει χώρα τότε ο Μεγάλος Ξεσηκωμός, μπορούμε να κατανοήσουμε, ότι παρόλο που αυτός εξαντλήθηκε μεταξύ των κεράτων τής εξουσίας (κατά Κ.Δ.) με τρόπο ανίερων πιέσεων, περόλα αυτά ΥΠΗΡΞΕ ΣΩΤΗΡΕΙΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΟΣ.
Μπορεί σήμερα να καταγγέλουμε την σφοδρή επίθεση ενάντια στην γλώσσα μας και την διαστροφή που αυτή έχει υποστεί. ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥΣ ΙΣΩΣ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.
Μπορεί σήμερα να καταγγέλουμε τις απόπειρες διαστρέβλωσης τής νεώτερης ιστορίας μας. ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΝ ΝΕΩΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Η βελτίωση των σχέσεων εξουσίας προς όφελος τής κοινωνίας είναι το πρώτο όφελος, το οποίον προκύπτει από την παρέμβαση των ανιδιοτελών κοινωνικών αναμορφωτών και έχεισυλλογικό - κοινωνικό χαρακτήρα. Πέραν αυτού όμως τα ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία συμμετέχουν με ανιδιοτέλεια στούς κοινωνικούς αγώνες επιτυγχάνουν συνήθως επίσης και μιαπροσωπική εξέλιξη, η οποία είναι και αυτή θετική. Αυξάνουν παραγωγικά τις εμπειρίες και την ετοιμότητά τους, τον αλτρουισμό και την κοινωνική ατοσυνειδησία τους.
Εφόσον όμως η όλη διαδικασία παραμένει εγκλωβισμένη σε δυαρχικά πλαίσια, όλα αυτά τα επί μέρους αναμφισβήτητα οφέλη, έχουν μόνο ποσοτικό χαρακτήρα στα πλαίσια τού ισχύοντος συστήματος κοινωνικής αλλοτρίωσης και αδυνατούν να σπάσουν την άνωθεν επιβεβλημένη κρούστα τόσο σε επίπεδο κοινωνικής, όσο και σε επίπεδο ατομικής συνειδήσεως. Κατ' αυτόν τον τρόπο οι δυνάμεις τής κοινωνικής ανατροπής παραμένουν κατά κανόνα δέσμιες ιδεολογημάτων και ουραγοί ηγεσιών, οι οποίες διεκπεραιώνουν συστημικά σχέδια. Η αδυναμία να βρούν οι κοινωνικοί αγώνες μια ποιοτιική διέξοδο και οι ήττες που επακολουθούν, είναι συχνά ζοφερές και απανωτές. Με αυτό τον τρόπο καλλιεργείται μια καλυμμένη ηττοπάθεια και επικρατεί ψυχολογικό κλίμα προσαρμογής, ασχέτως εάν οι ηγεσίες αυτών των κινημάτων εντείνουν τούς τόνους ενός ψευτοεπαναστατικού βερμπαλισμού. Έτσι τα κοινωνικά κινήματα απολήγουν μεσα σε μια πορεία να εξαντλούν την δυναμική τους σε ακτιβισμούς άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος (την λεγόμενη "επαναστατική γυμναστική") και να βαυκαλίζονται, κραυγάζοντας κενή προοπτικής συνθηματολογία.
Αυτή η απόλιξη είναι πλήρως επιθυμητή από το σύστημα, το οποίον παρά την εξωτερική δήθεν μαχητική πρακτική των θεσμών που ευαγγελίζονται κοινωνική ανατροπή, θεωρεί, ότι μέσω αυτής τής φρούδας διαδικασίας, η οποία δεν αποτελεί γι' αυτό κάποια απειλή, συντελείται η εκτόνωση τής καταπίεσης που εφαρμόζεται. Η αντιμετώπιση αυτή των κοινωνικών κινημάτων ονομάστηκε και "Μέθοδος τού Μηχανοδηγού": Όταν η πίεση τού ατμού στο μηχανοστάσιο ανέβει πολύ, ώστε να απειλεί έκρηξη, ο μηχανοδηγός αφήνει ένα τμήμα τού ατμού ελέυθερο, ώστε να εξέρχεται αυτό τού λέβητος, κατεβάζοντας την πίεση, ενώ η ατμομηχανή εξακολουθεί την προκαθορισμένη πορεία.
Αυτές οι ιστορίες έχουν επαναληφθεί ξανά και ξανά και μας έχουν οδηγήσει στα σημερινά επικίνδυνα αδιέξοδα. Ιδιαίτερα η νέα γενιά που εισέρχεται σε ηλικία υπευθυνότητος και μπορεί ακόμη να σκέπτεται όχι μόνο κριτικά, αλλά συνειδητοποιεί και την ανάγκη να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις τού συλλογικού μας πεπρωμένου, τα έχει μπουχτήσει.
Σε αυτά νομίζω ότι αναφέρεται ο ΚΔ. στην πρώτη προβληματική τής επιστολής, ακολουθώντας γραφή πυκνή και συνειδητά προκλητική:
"...Θα μπορούσε στην ουσία του πράγματος να ισχυριστεί κάποιος, ότι όλοι ανεξαιρέτως είναι καταπιεσμένοι ανεξάρτητα από το κοινωνικό τους status, και άρα το να προσπαθούν να βελτιώσουν τις συνθήκες τους ενάντια μίας οποιασδήποτε αδικίας, είναι σαν να παίζει κανείς με τις θέσεις των επίπλων σε ένα σπίτι που έχει ήδη πάρει φωτιά. Όλοι οι των επαναστάσεων πάντα αργά ή γρήγορα απογοητεύονται, όταν βλέπουν πως οι κινήσεις τους ενεργοποιούν τον εχθρό και ταΐζουν το τέρας που αντιπαλεύουν, ενισχύοντας τον οπλισμό της «τυραννίας» που έχουν εγκαθιδρύσει κάποιοι «άλλοι». Εκτός βέβαια κι αν πρόσκαιρα γίνουν αυτοί οι επικυρίαρχοι στο παιχνίδι αυτό του ανθρωποφαγικού κανιβαλισμού..."
και
"...Απλά όλο αυτό πρέπει να το δούμε ως ένα ταξίδι της συλλογικής συνειδητότητας, σημειώνοντας πως αυτό δε σημαίνει ότι το είδος μας δε το είχε ανάγκη ως τώρα, ή δε θα το έχει ανάγκη για μερικές χιλιάδες χρόνια ακόμη. Στο μόνο πράγμα στο οποίο εναντιώνομαι είναι η ψευδαίσθηση. Και από τη στιγμή που τα χέρια μου είναι γεμάτα ακόμη από καθαρίσματα παλαιών δικών μου αυταπατών, ο αναγνώστης ίσως και να αναρωτιέται γιατί αντικρούω τις ψευδαισθήσεις των άλλων. Είναι ίσως το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει..."
φτάνοντας τελικά να γίνει αδυσώπητα προκλητικός:
"...Η ιδέα το να παίρνει κανείς μέρος σε κινήματα μπορεί να έχει απελευθερωτικά και καθαρκτικά χαρακτηριστικά, δε το αρνείται αυτό κανείς. Τέτοια όμως όπως το να παίζει ένα καλό παιχνίδι ποδοσφαίρου, να συμμετέχει σε μία θεατρική παράσταση ή να γράφει ένα βιβλίο. Το προφανές ερώτημα που προκύπτει, είναι ότι αν όλοι αυτοί που συμμετέχουν σε όλα αυτά, γνώριζαν ότι τα πάντα είναι ένα παιχνίδι, και ότι πιθανότατα θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από ότι περιμένουν, θα έπαιρναν τελικά μέρος; Θα ήθελαν να συμμετέχουν απλά και μόνο για την ψυχαγωγία εαυτών;..."
Απευθυνόμενος σε ένα πρόσωπο τής προηγούμενης γενιάς απευθύνεται στην ουσία σε όλους όσους ανήκουν σε αυτήν και αγκομαχούν να δομήσουν κάποιο λόγο στην προοπτική τής δυναμικής "κάποιας(;)" ανατροπής.
Και λέει κοντολογής:
Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι: Δεν βαρεθήκατε την τζαμπούνα; Τι είναι αυτό που επικαλείστε και προς τι μάς εγκαλείτε μετά από τόσα και τόσα;
Εγώ μπορώ να διακρίνω μόνο το ξεραμένο σας λαρύγγι, που μέσα στην κάψα τού οχετού προσπαθεί απεγνωσμένα να σχηματίσει εκείνο το γράμμα τής αλφαβήτου, που εσείς υπαινίσεσθε ότι θα αποτελέσει κάποτε την κραυγή για την κατάληψη τού υψώματος.
Μπορώ να διακρίνω μόνο το μπαλωμένο σας βρακί, ενώ εσείς πασχίζετε να καθαρθείτε με τον ρέοντα ιδρώτα σας, όταν διατείνεσθε πως βαστάτε την λαβή τής πόρτας στον προθάλαμο, όπου φυλάσσονται τα σκεύη για τον εορτασμό.
Και πώς θα πληρωθεί το Προφητικόν τού Εξορίστου Ποιητού;
Πού είναι η καταιγίδα, που θα γεννήσει ο Νούς τού Ανθρώπου;
Στην ουσία ο ΚΔ. μάς ζητάει να καταδείξουμε, ότι πράγματι υπάρχει εκείνη η ενότητα των αντιθέτων, η οποία δεν αποτελεί εγκλωβισμό στην δυαρχία, αλλά ζωογονεί την διαλεκτική ενός οράματος απελευθέρωσης.
Εκείνη την διαλεκτική, η οποία υποβιβάζει τα διπλά κέρατα τής δυαρχίας σε ανούσιες κρεμάστρες για τα βιολιά και τα σουράβλια αυτών που αγαπούν.
ΜΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΝΑ ΥΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΕΝΟΣ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΥΠΙΚΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ.ΕΝΟΣ ΟΡΓΑΝΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΕΞΟΡΜΗΣΕΩΝ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.
ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΜΕ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ ΤΙΣ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.
ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙ ΑΥΤΟΕΠΙΒΕΒΑΙΟΥΜΕΝΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ.
ΟΤΑΝ ΡΩΤΑΕΙ "ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ;" ΕΝΝΟΕΙ "ΠΟΥ ΦΘΑΝΕΙ Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΟΥ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ ΣΟΥ, ΦΑΝΕΡΩΣΕ ΤΟ ΞΥΛΟ ΠΟΥ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΛΑΞΕΥΕΙΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ".
Δηλώνει ότι δεν είναι σκληρός απέναντι σε ότι θεωρεί ενδιάμεσο. Αποδέχεται με συμπάθεια να κινούνται οι Ανώνυμοι στα μεσοδιαστήματα.
Όμως από αυτούς που θέλουν να επιδεικνύουν πρόσωπο, απαιτεί τον σχηματισμό ευκρινών και υπεύθυνων χαρακτηριστικών, τα οποία να είναι εις θέσιν να προδιορίζουν αιτιολογημένη αποφασιστικότητα έναντι των προκλήσεων που εκούσια αυτοί ισχυρίζονται ότι αποδέχονται.
Δηλώνει, ότι δεν πάσχει από μάσκες, λοφία και πόζες. Κατανοεί τον ψυχολογικό ρόλο που αυτά μπορούν ίσως να εξυπηρετούν στα πλαίσια μιας φευγαλέας αυτοάμυνας.
Όμως ζητούμενο δεν μπορεί να είναι η εξυπηρέτηση, αλλά η επιτέλεση.
ΤΕΛΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΤΟΧΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΣ. ΣΚΟΠΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ.
ΤΕΛΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΕΛΟΥΣ. ΤΟ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ.
Ο φίλτατος ΚΔ. γίνεται όφις προκλήσεως, βάζοντάς μας ενώπιον των συνεπειών όσων θίγουμε.
Όμως εμάς δεν μας απασχολεί εάν θα ρεζιλευτούμε για μια ακόμη φορά.
Άρα το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι να προχωρήσουμε. Διότι εάν καταφέρουμε να σπρώξουμε την πραμμάτια μας μέχρι τούς πρόποδες τής ανηφόρας, είμαι πεισμένος, ότι οι νεώτεροι που έπονται θα ανορθώσουν την σημαία τους ψηλότερα.
Θα με ρωτήσει όμως ο ΚΔ.:
Ποιο ύψωμα και ποια σημαία;
"Σημαία από νάυλον, πλαστική";
ΔΕΙΞΕ ΤΟΤΕ, ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΖΗΤΟΥΜΕΝΑ ΝΑ ΒΡΕΙ.
3. ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΔΥΑΡΧΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ.
ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΚΥΟΦΟΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΕΤΑΑΝΘΡΩΠΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
Συνεχίζεται...