Κάθε δάκρυ είναι σημάδι πόνου , οργής , λύπης , δυστυχίας ή και χαράς . Είναι ένα κάλεσμα από την ίδια τη φύση , από τον ίδιο τον άνθρωπο . Είναι ανάγκη να μπορεί να υπάρξει η έκφραση ,το ύφος , η περιγραφικότητα της ύλης και του πνεύματος . Εξάλλου τι είμαστε χωρίς τη γλώσσα ; Πως θα μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς να ζωγραφίζουμε αυτό που είμαστε , αυτό που νιώθουμε ;
Η γλώσσα είναι το βαλς της στιγμής , χορεύεις απολαμβάνεις το είναι της , η ώρα όπως και ο χρόνος περνάει , η ζωή η ίδια . Η κάθε στιγμή είναι τόσο σημαντική που διαδραματίζει στο χρόνο της ο άνθρωπος τη δική του ιστορία . Από αυτό δεν θα μπορούσε να ξεφύγει κανείς άλλωστε . Ούτε ο ίδιος ο πολιτισμός . Το να αντιληφθούμε το χρόνο ως έννοια είναι λίγο δύσκολο . Προσπαθώ με αυτή τη φράση να βρω μια αιτιολογία , το λόγο που δεν αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο ως ζωή . Όλα τα καλά έχει η χώρα μας . Δυστυχώς από την ολοκλήρωση δεν μπορεί να λείψει και η διχώνια . Τα γνωστά άγνωστα της τραγωδίας μας . Δεν υπάρχει ανάγκη καλέ μου άνθρωπε να ειρωνευτείς ή να τραγικοποιήσεις και άλλο το μεγάλο μας τσίρκο . Όπως η κάθε στιγμή περνάει σαν νεράκι τρεχάμενο και δεν επιστρέφει έτσι είναι και μια ανθρώπινη ζωή . Το ειρωνικό που έχω αντικρίσει στη καθημερινότητα μου είναι ότι μιλάμε για κάτι νέο , που να μας ξεσηκώσει να μας δώσει το είναι μας πίσω ενώ κοιτάμε κατάματα την απεραντοσύνη της ευτυχίας μας στο παρελθόν . Ξεφύγαμε από το σήμερα και γυρίσαμε στο χθες σιγά σιγά και το βιώνουμε στη πραγματικότητα . Εδώ υπάρχει η μοναδικότητα το να ζει κανείς την επανάληψη της ιστορίας μας . Από αυτή τη σκηνή λείπει ο άνθρωπος που άφησε πίσω του την ανάμνηση μιας ελπίδας , εν παρουσία της συνείδησης του ή της απουσίας του πνεύματος . Άξιας ερωτήσεως η απορία , η βοήθεια με αντίτιμο τη προβολή ή το αυτονόητο του ανθρώπου και της πατρίδας ; Το αναρωτιέμαι συχνά . Θα μπορούσαμε να είμαστε κάτι καλύτερο ; Εάν είναι να το χωράει ανθρώπινος νους , τη βοήθεια προς τον άπορο έναντι αντιτίμου . Τι λιγότερο ή περισσότερο υπάρχει από το να προσφέρεις την εφαρμογή αυτών που έχεις μάθει με τόσο κόπο ; Πιστεύω ότι το γνώθι σε αυτόν ή το φιλότιμο είναι ελληνικά . Είναι ο κόπος του λαού μας αποκωδικοποιημένος σε λέξεις . Δεν πιστεύω πως οι ανθρώπινες ανάγκες κοστολογούνται σε στιγμές << πένθους >> ( δυσκολίας ) . Δεν μου αρέσει βέβαια να καταστρέφω ή και να παρεμβαίνω στις ζωές και τα όνειρα των ανθρώπων . Πιστεύω πως όλοι έχουν δικαίωμα στη πραγματικότητα όπως και στη δική τους ουτοπία .
Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί
κι ο ουρανός λιβάνι
και λες πως ήρθε η στιγμή, πικρή στιγμή
ο κόσμος να πεθάνει